Μ
Κινείσαι όμως μέσα στα πράγματα, είσαι 100% ενεργή, και μάλιστα σε πολλούς διαφορετικούς τομείς της τέχνης σου.
Αρα απέκτησες πολύ ισχυρές ρίζες στην αφετηρία της διαδρομής σου και μπήκε πολύ ψηλά ο πήχης από την αρχή. Πώς το διαχειρίστηκες όλο αυτό στη μετέπειτα επαγγελματική πορεία σου;
Δεν μπορεί στη χώρα που γέννησε το θέατρο να υπάρχουν δραματικές σχολές που δεν εντάσσουν στο πρόγραμμά τους την αρχαία τραγωδία και εγώ να την έχω διδαχθεί στη Μόσχα. Είναι λυπηρό.
Πέρα από το θέατρο, έχεις κάνει και πολλές τηλεοπτικές σειρές. Ειδικά για ένα κοινό, εκτός Αθήνας, ή για μεγαλύτερους σε ηλικία θεατές η τηλεόραση είναι ο κυριότερος τρόπος ψυχαγωγίας και ο μόνος τρόπος να δουν τους αγαπημένους τους ηθοποιούς, σωστά;
Μα ναι! Παλιότερα οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω από ένα τζάκι, τώρα μαζεύονται γύρω από μια τηλεόραση. Ξέρω ότι είναι συντροφιά για πολύ κόσμο και έτσι νιώθω τεράστια ευθύνη. Δεν το λέω για να πω κάτι πομπώδες, αλλά επειδή έτσι έχουν τα πράγματα. Το τηλεοπτικό κοινό που δεν ζει στην Αθήνα και δεν έχει τη δυνατότητα να μας δει σε μια παράσταση οφείλουμε όχι μόνο να το ψυχαγωγήσουμε, αλλά να του πούμε και κάτι, όσο μας επιτρέπει ο ρόλος μας, το κείμενο, η σειρά. Έχω κάνει συνειδητά πολλή τηλεόραση γιατί θεωρώ ότι οι αφοσιωμένοι θεατρικοί ηθοποιοί βοηθούν έτσι να ανέβει και το επίπεδο του μέσου. Παρότι έχω παίξει πολύ στην τηλεόραση, δεν με χαρακτήρισαν ποτέ «τηλεοπτική» ηθοποιό και ένιωθα πάντα ότι με σεβόντουσαν. Ίσως με έβλεπαν ως μια συνάντηση της θεατρικής παιδείας με το σταρ σύστεμ, για να το πούμε έτσι χαριτολογώντας. Θεωρώ όμως ότι εξαιτίας της τεχνολογίας η τηλεόραση και το σινεμά θα πεθάνουν για τους ηθοποιούς, γιατί πολύ απλά θα μας αντικαταστήσουν. Το θέατρο όμως δεν θα πεθάνει, στο θέατρο δεν μπορείς να αντικαταστήσεις τον ζωντανό ηθοποιό με κάτι άλλο.
Εσύ όμως σπούδασες κινηματογράφο…
Ναι, και στη σχολή είχα δάσκαλο, μεταξύ άλλων, έναν κορυφαίο Ρώσο ηθοποιό, τον Αλεξέι Μπατάλοφ, που είχε πρωταγωνιστήσει στο οσκαρικό «Η Μόσχα δεν πιστεύει στα δάκρυα» και στο αριστουργηματικό «Οταν πετούν οι γερανοί». Οταν ο Μπατάλοφ επισκέφτηκε την Αθήνα έπαιζα στο θέατρο Πορεία το έργο «Το κτήνος στο φεγγάρι» και τον κάλεσα να δει την παράσταση. Δεν ήξερε τη γλώσσα, αλλά τα κατάλαβε όλα και το πρώτο «μπράβο» που ακούστηκε από το κοινό ήταν το δικό του. Ήταν πολύ συγκινητικό αυτό το «μπράβο» από τον δάσκαλο προς τη μαθήτριά του. Είναι το μεγαλύτερο παράσημο της ζωής μου, μαζί με λόγια που μου είπε μετά.
Θεωρώ όμως ότι εξαιτίας της τεχνολογίας η τηλεόραση και το σινεμά θα πεθάνουν για τους ηθοποιούς, γιατί πολύ απλά θα μας αντικαταστήσουν. Το θέατρο όμως δεν θα πεθάνει, στο θέατρο δεν μπορείς να αντικαταστήσεις τον ζωντανό ηθοποιό με κάτι άλλο.
Τι είπε;
Πως δεν μπορούσε να πιστέψει ότι μια ηθοποιός που έχει σπουδάσει κυρίως κινηματογράφο μπορεί να σταθεί έτσι πάνω στη σκηνή και να έχει μια τέτοια σύνδεση με το κοινό και μάλιστα σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική της. Το ξέρω ότι ακούγεται σαν να περηφανεύομαι, αλλά για μένα είναι μια τρομερά σημαντική στιγμή στη ζωή μου, γιατί φαντάσου ότι είχα τελειώσει με άριστα τη σχολή και ένα «μπράβο» δεν είχα ακούσει. Η εκπαίδευση σε εμάς ήταν πολύ σκληρή. Όμως γι’ αυτό έχουμε τόσους καλούς Ρώσους ηθοποιούς, χορευτές μπαλέτου και αθλητές. Υπάρχει μια διαφορά νοοτροπίας μεταξύ Ρώσων και Ελλήνων. Εδώ ένα παιδί δεν μπορεί να πιεστεί τόσο πολύ, είναι άλλο το κλίμα.
Οταν μεγάλωνε ο γιος σου είχες στο νου σου να έρθει σε επαφή με τη ρωσική κουλτούρα και κληρονομιά του;
Ίσως όχι τόσο όσο θα ήθελα. Ξέρεις, ήρθα κι εγώ μικρή και παρασύρθηκα από την ανάγκη να ενταχθώ, να προσαρμοστώ, να μάθω όχι μόνο τη γλώσσα, αλλά και το πώς λειτουργεί η ελληνική κοινωνία. Άρχισα σχετικά γρήγορα να εργάζομαι, να διδάσκω και να μπαίνω στη διαδικασία της ζωής στην Ελλάδα, οπότε και η προσοχή μου ήταν στραμμένη εδώ. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Στέφανος δεν έχει μια τριβή με τη ρωσική κουλτούρα. Άλλωστε για να είναι σήμερα ο Στέφανος αυτό που είναι υπήρξε πολλή συζήτηση και πολλά ταξίδια και στη Ρωσία και σε άλλους προορισμούς.
Αγαπάς πολύ τα ταξίδια και έχεις βρεθεί μέχρι και στα Νησιά Γκαλαπάγκος. Τι θυμάσαι πιο πολύ από το συγκεκριμένο ταξίδι;
Που κολύμπησα με τις φώκιες! Εκεί βρέθηκε ο Δαρβίνος και από την πανίδα των νησιών εμπνεύστηκε την «Καταγωγή των Ειδών». Πρόσφατα πέθανε και η υπερ-αιωνόβια χελώνα που ζούσε εκεί, είχα προλάβει να τη δω. Ήταν τεράστια!
φωτογραφίες: Μάριος Σαγιάς
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Interview – Marie Claire | Ό,τι έχει σημασία για τις γυναίκες .
Δεν μπορεί στη χώρα που γέννησε το θέατρο να υπάρχουν δραματικές σχολές που δεν εντάσσουν στο πρόγραμμά τους την αρχαία τραγωδία και εγώ να την έχω διδαχθεί στη Μόσχα. Είναι λυπηρό.
Πέρα από το θέατρο, έχεις κάνει και πολλές τηλεοπτικές σειρές. Ειδικά για ένα κοινό, εκτός Αθήνας, ή για μεγαλύτερους σε ηλικία θεατές η τηλεόραση είναι ο κυριότερος τρόπος ψυχαγωγίας και ο μόνος τρόπος να δουν τους αγαπημένους τους ηθοποιούς, σωστά;
Μα ναι! Παλιότερα οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω από ένα τζάκι, τώρα μαζεύονται γύρω από μια τηλεόραση. Ξέρω ότι είναι συντροφιά για πολύ κόσμο και έτσι νιώθω τεράστια ευθύνη. Δεν το λέω για να πω κάτι πομπώδες, αλλά επειδή έτσι έχουν τα πράγματα. Το τηλεοπτικό κοινό που δεν ζει στην Αθήνα και δεν έχει τη δυνατότητα να μας δει σε μια παράσταση οφείλουμε όχι μόνο να το ψυχαγωγήσουμε, αλλά να του πούμε και κάτι, όσο μας επιτρέπει ο ρόλος μας, το κείμενο, η σειρά. Έχω κάνει συνειδητά πολλή τηλεόραση γιατί θεωρώ ότι οι αφοσιωμένοι θεατρικοί ηθοποιοί βοηθούν έτσι να ανέβει και το επίπεδο του μέσου. Παρότι έχω παίξει πολύ στην τηλεόραση, δεν με χαρακτήρισαν ποτέ «τηλεοπτική» ηθοποιό και ένιωθα πάντα ότι με σεβόντουσαν. Ίσως με έβλεπαν ως μια συνάντηση της θεατρικής παιδείας με το σταρ σύστεμ, για να το πούμε έτσι χαριτολογώντας. Θεωρώ όμως ότι εξαιτίας της τεχνολογίας η τηλεόραση και το σινεμά θα πεθάνουν για τους ηθοποιούς, γιατί πολύ απλά θα μας αντικαταστήσουν. Το θέατρο όμως δεν θα πεθάνει, στο θέατρο δεν μπορείς να αντικαταστήσεις τον ζωντανό ηθοποιό με κάτι άλλο.
Εσύ όμως σπούδασες κινηματογράφο…
Ναι, και στη σχολή είχα δάσκαλο, μεταξύ άλλων, έναν κορυφαίο Ρώσο ηθοποιό, τον Αλεξέι Μπατάλοφ, που είχε πρωταγωνιστήσει στο οσκαρικό «Η Μόσχα δεν πιστεύει στα δάκρυα» και στο αριστουργηματικό «Οταν πετούν οι γερανοί». Οταν ο Μπατάλοφ επισκέφτηκε την Αθήνα έπαιζα στο θέατρο Πορεία το έργο «Το κτήνος στο φεγγάρι» και τον κάλεσα να δει την παράσταση. Δεν ήξερε τη γλώσσα, αλλά τα κατάλαβε όλα και το πρώτο «μπράβο» που ακούστηκε από το κοινό ήταν το δικό του. Ήταν πολύ συγκινητικό αυτό το «μπράβο» από τον δάσκαλο προς τη μαθήτριά του. Είναι το μεγαλύτερο παράσημο της ζωής μου, μαζί με λόγια που μου είπε μετά.
Θεωρώ όμως ότι εξαιτίας της τεχνολογίας η τηλεόραση και το σινεμά θα πεθάνουν για τους ηθοποιούς, γιατί πολύ απλά θα μας αντικαταστήσουν. Το θέατρο όμως δεν θα πεθάνει, στο θέατρο δεν μπορείς να αντικαταστήσεις τον ζωντανό ηθοποιό με κάτι άλλο.
Τι είπε;
Πως δεν μπορούσε να πιστέψει ότι μια ηθοποιός που έχει σπουδάσει κυρίως κινηματογράφο μπορεί να σταθεί έτσι πάνω στη σκηνή και να έχει μια τέτοια σύνδεση με το κοινό και μάλιστα σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική της. Το ξέρω ότι ακούγεται σαν να περηφανεύομαι, αλλά για μένα είναι μια τρομερά σημαντική στιγμή στη ζωή μου, γιατί φαντάσου ότι είχα τελειώσει με άριστα τη σχολή και ένα «μπράβο» δεν είχα ακούσει. Η εκπαίδευση σε εμάς ήταν πολύ σκληρή. Όμως γι’ αυτό έχουμε τόσους καλούς Ρώσους ηθοποιούς, χορευτές μπαλέτου και αθλητές. Υπάρχει μια διαφορά νοοτροπίας μεταξύ Ρώσων και Ελλήνων. Εδώ ένα παιδί δεν μπορεί να πιεστεί τόσο πολύ, είναι άλλο το κλίμα.
Οταν μεγάλωνε ο γιος σου είχες στο νου σου να έρθει σε επαφή με τη ρωσική κουλτούρα και κληρονομιά του;
Ίσως όχι τόσο όσο θα ήθελα. Ξέρεις, ήρθα κι εγώ μικρή και παρασύρθηκα από την ανάγκη να ενταχθώ, να προσαρμοστώ, να μάθω όχι μόνο τη γλώσσα, αλλά και το πώς λειτουργεί η ελληνική κοινωνία. Άρχισα σχετικά γρήγορα να εργάζομαι, να διδάσκω και να μπαίνω στη διαδικασία της ζωής στην Ελλάδα, οπότε και η προσοχή μου ήταν στραμμένη εδώ. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Στέφανος δεν έχει μια τριβή με τη ρωσική κουλτούρα. Άλλωστε για να είναι σήμερα ο Στέφανος αυτό που είναι υπήρξε πολλή συζήτηση και πολλά ταξίδια και στη Ρωσία και σε άλλους προορισμούς.
Αγαπάς πολύ τα ταξίδια και έχεις βρεθεί μέχρι και στα Νησιά Γκαλαπάγκος. Τι θυμάσαι πιο πολύ από το συγκεκριμένο ταξίδι;
Που κολύμπησα με τις φώκιες! Εκεί βρέθηκε ο Δαρβίνος και από την πανίδα των νησιών εμπνεύστηκε την «Καταγωγή των Ειδών». Πρόσφατα πέθανε και η υπερ-αιωνόβια χελώνα που ζούσε εκεί, είχα προλάβει να τη δω. Ήταν τεράστια!
φωτογραφίες: Μάριος Σαγιάς
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below