Η Lucie Rico, η συγγραφέας του βιβλίου «Όταν τα κοτόπουλα τραγουδούν», μιλά στο JennyGr με αφορμή το πρόγραμμα «Ένα δικό τους δωμάτιο», που διοργανώνεται από το WHEN
Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Πώς νιώθετε όταν βλέπετε τις ιστορίες σας να ταξιδεύουν σε άλλες γλώσσες και πολιτισμούς;
Είναι απίστευτα συγκινητικό, ειδικά όταν η μετάφραση χρησιμοποιεί ένα διαφορετικό αλφάβητο. Υπάρχει κάτι που σου προκαλεί ίλιγγο στο να κρατάς ένα βιβλίο που έγραψες εσύ η ίδια, αλλά δεν μπορείς πλέον να το διαβάσεις ή να το καταλάβεις πλήρως. Σου φαίνεται ταυτόχρονα οικείο και ξένο.
Τα ελληνικά έχουν επίσης μια ιδιαίτερη συναισθηματική σημασία για μένα, οπότε το να βλέπω το βιβλίο μεταφρασμένο σε αυτή τη γλώσσα είναι ξεχωριστά σημαντικό. Η μετάφραση επιτρέπει σε μια ιστορία να αποκτήσει μια δεύτερη ζωή, να συναντήσει νέους αναγνώστες και να βρει ανταπόκριση με τρόπους που ο συγγραφέας δεν θα μπορούσε ποτέ να προβλέψει πλήρως.
Πιστεύετε ότι το χιούμορ και η σάτιρα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να μιλήσουμε σήμερα για την οικολογική κρίση χωρίς να γίνουμε διδακτικοί;
Ναι, πράγματι. Στη δουλειά μου, το χιούμορ προκύπτει συχνά μέσα από τη μεγέθυνση καταστάσεων τις οποίες κανονικά δεχόμαστε ως συνηθισμένες. Σπρώχνοντάς τις στο λογικό τους άκρο, μπορούμε ξαφνικά να τις δούμε πιο καθαρά και να αναγνωρίσουμε το παράλογο ορισμένων συμπεριφορών ή συστημάτων.
Το χιούμορ δημιουργεί μια απόσταση που επιτρέπει τον αναστοχασμό. Βοηθά να αποκαλυφθούν οι αντιφάσεις και οι γνωστικές ασυμβατότητες που όλοι βιώνουμε. Όταν γράφω, δεν ξεκινώ από μια θέση βεβαιότητας ούτε με την επιθυμία να παραδώσω ένα μάθημα. Γράφω για πράγματα που με προβληματίζουν, για ερωτήματα που ούτε η ίδια έχω λύσει. Γι’ αυτόν τον λόγο, θα ήμουν μια πολύ κακή ηθικολόγος.
Πολλοί αναγνώστες έχουν αναφέρει ότι το βιβλίο σας τους έκανε να αναθεωρήσουν σοβαρά τις διατροφικές τους συνήθειες. Ήταν η πρόθεσή σας να προκαλέσετε μια τέτοια αλλαγή;
Ποτέ δεν περίμενα τόσο έντονες αντιδράσεις, αλλά είμαι πραγματικά ενθουσιασμένη με αυτές. Σημαίνει ότι το βιβλίο είναι ζωντανό, ότι επιδρά στους αναγνώστες και γεννά ανταποκρίσεις στην πραγματική ζωή. Αυτό που με έχει συγκινήσει περισσότερο στην υποδοχή του μυθιστορήματος, είναι το να βλέπω πόσο διαφορετικά το οικειοποιείται ο καθένας. Ορισμένοι αναγνώστες άλλαξαν συνήθειες ή πήραν αποφάσεις που εγώ η ίδια δεν θα μπορούσα ποτέ να είχα προβλέψει. Αυτού του είδους η προσωπική σύνδεση είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να λάβει ένας συγγραφέας.
Έχετε ένα ισχυρό υπόβαθρο ως σεναριογράφος και σκηνοθέτιδα. Πόσο επηρεάζει η κινηματογραφική σας ματιά τον τρόπο με τον οποίο δομείτε ένα μυθιστόρημα και τις εικόνες που δημιουργείτε στο χαρτί;
Πρέπει να ομολογήσω ότι ειλικρινά δεν ξέρω. Όποτε έχω μια ιδέα, γνωρίζω αμέσως αν ανήκει σε ταινία ή σε βιβλίο. Ποτέ δεν μεταφέρω πρότζεκτ από τη μία μορφή στην άλλη. Για μένα, πρόκειται για δύο ξεχωριστούς κόσμους με διαφορετική λογική και δυνατότητες. Τούτου λεχθέντος, έχω επίγνωση ότι πρέπει να υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ των δύο πρακτικών. Η επιρροή πιθανότατα υπάρχει, ακόμη κι αν η ίδια δεν μπορώ να την εντοπίσω ξεκάθαρα. Προς το παρόν, πάντως, εξακολουθούν να μου φαίνονται ως πολύ διαφορετικές μορφές γραφής.
Πώς μοιάζει μια τυπική μέρα συγγραφής για εσάς;
Δεν υπάρχουν δύο μέρες που να είναι ίδιες. Δυστυχώς (ή ίσως ευτυχώς) δεν έχω μια σταθερή ρουτίνα συγγραφής. Προσαρμόζομαι σε όποια διάθεση, ενέργεια ή πρακτικές συνθήκες απαιτεί η μέρα. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος δουλειάς για μένα είναι, στην πραγματικότητα, μαζί με έναν φίλο. Μου αρέσει να βρίσκομαι κοντά σε κάποιον που εργάζεται επίσης, επειδή δίνουμε κίνητρο ο ένας στον άλλον και δημιουργούμε μια κοινή αίσθηση δυναμικής. Συχνά παλεύω με τη μοναξιά που απαιτεί η συγγραφή. Αν δεν μπορώ να δουλέψω από το σπίτι, κάτι που συμβαίνει αρκετά συχνά, πηγαίνω σε καφετέριες, βιβλιοθήκες ή γράφω ακόμα και ενώ ταξιδεύω, σε λεωφορεία ή τρένα. Έχω μάθει να προσαρμόζω τη συγγραφική μου πρακτική στην κίνηση και στα μεταβαλλόμενα περιβάλλοντα.
Ποιο στάδιο της δημιουργίας ενός βιβλίου απολαμβάνετε περισσότερο και ποιο βρίσκετε πιο απαιτητικό;
Η αγαπημένη μου στιγμή είναι αναμφίβολα η αρχή ενός βιβλίου, όταν όλα είναι ακόμα πιθανά και τίποτα δεν έχει αποφασιστεί. Είναι η φάση της ανακάλυψης: να γνωρίζεις τους χαρακτήρες, να εξερευνάς έναν κόσμο που αναδύεται και να ακολουθείς τις πιθανότητες όπου κι αν οδηγούν.
Το πιο δύσκολο στάδιο έρχεται αργότερα, μόλις ολοκληρωθεί το πρώτο προσχέδιο. Η αναθεώρηση ενός χειρογράφου, ώστε τα πάντα να μοιάζουν ακριβή, μπορεί να είναι εξαιρετικά απαιτητική. Συχνά απαιτεί να κόψω αποσπάσματα που προσωπικά λατρεύω. Αυτή η διαδικασία μπορεί να μου πάρει περισσότερο από έναν χρόνο. Το να βρεις την ενέργεια, την αυτοπεποίθηση και την κριτική απόσταση που απαιτούνται για την αναθεώρηση είναι συχνά πολύ πιο δύσκολο από το να γράψεις το πρώτο προσχέδιο. Κι όμως, είναι επίσης το στάδιο όπου το βιβλίο βρίσκει πραγματικά την τελική του μορφή.