Υπάρχουν κάποια πράγματα που μας έλεγαν οι γονείς μας όταν ήμασταν μικροί και τότε δεν τους δίναμε σημασία. Μας φαίνονταν υπερβολικά, επαναλαμβανόμενα ή απλώς «λόγια των μεγάλων». Κι όμως, αυτά τα λόγια έμειναν κάπου μέσα μας. Και μεγαλώνοντας, αρχίζουμε να τα καταλαβαίνουμε αλλιώς.
Δεν είναι απλώς αναμνήσεις. Είναι τρόποι σκέψης, αντιδράσεις και μικρές εσωτερικές φωνές που μας ακολουθούν μέχρι σήμερα.
Αυτά που τότε δεν ακούγαμε
– «Να προσέχεις».
– «Να είσαι ο εαυτός σου».
– «Μη βιάζεσαι».
– «Όλα στη ζωή θέλουν προσπάθεια».
– «Να σέβεσαι τους άλλους».
– «Μη μιλάς όταν έχεις θυμό».
– «Να μην εμπιστεύεσαι εύκολα».
– «Η υπομονή είναι αρετή».
– «Ό,τι δίνεις, παίρνεις».
– «Μάθε να λες όχι».
– «Δεν είναι όλοι για όλους».
– «Να μην τα παρατάς με την πρώτη δυσκολία».
Όταν είσαι παιδί, όλα αυτά μοιάζουν γενικά και κάπως αόριστα. Δεν έχουν άμεσο νόημα. Θέλεις να ζήσεις, να δοκιμάσεις, να κάνεις τα δικά σου λάθη. Και καλά κάνεις.
Αλλά κάπου μέσα σου, αυτές οι φράσεις αποθηκεύονται. Δεν χάνονται.
Unsplash
Οι φράσεις που έγιναν συνήθειες
Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιείς ότι πολλά από όσα κάνεις καθημερινά δεν είναι τυχαία.
Είναι μικρές συνήθειες που χτίστηκαν από αυτά που άκουγες:
– Σκέφτεσαι πριν πάρεις μια απόφαση
– Προσέχεις τους ανθρώπους γύρω σου
– Αναγνωρίζεις πότε κάτι δεν σου κάνει καλό
– Μαθαίνεις να βάζεις όρια
Δεν είναι πάντα εύκολο να εντοπίσεις από πού ξεκίνησαν όλα αυτά. Αλλά συνήθως, η ρίζα τους βρίσκεται πολύ πιο πίσω.
Η φωνή που μένει μέσα μας
Κάποια στιγμή πιάνεις τον εαυτό σου να λέει ακριβώς τα ίδια λόγια. Ίσως σε έναν φίλο, ίσως σε έναν σύντροφο, ίσως ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό.
Και εκεί είναι που καταλαβαίνεις.
Δεν ήταν απλώς συμβουλές. Ήταν τρόποι να σε προστατεύσουν, να σε καθοδηγήσουν, να σου δώσουν ένα πλαίσιο για να σταθείς.
Ακόμα κι αν τότε αντιδρούσες, ακόμα κι αν δεν συμφωνούσες.
Δεν είναι όλα τέλεια, αλλά έχουν σημασία
Φυσικά, δεν ήταν όλα σωστά ή ιδανικά. Κάποιες φράσεις μπορεί να σε πίεσαν ή να σε έκαναν να νιώσεις άβολα. Αυτό επίσης είναι μέρος της εμπειρίας.
Το θέμα δεν είναι να τα αποδεχτείς όλα άκριτα.
Είναι να ξεχωρίσεις τι κράτησες, τι σε βοήθησε και τι θέλεις να αφήσεις πίσω.
Μένουν εκείνες οι μικρές στιγμές που τότε δεν έδινες σημασία. Εκείνα τα λόγια που επαναλαμβάνονταν χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί.
Και κάπως έτσι, χωρίς θόρυβο, έγιναν κομμάτι σου.
Γιατί τελικά, δεν μεγαλώνουμε μόνο με εμπειρίες. Μεγαλώνουμε και με όσα ακούσαμε, ακόμα κι αν τότε δεν τα καταλαβαίναμε.
Διαβάστε ακόμα
Αναρωτιέσαι αν μεγαλώνεις σε τοξική οικογένεια; Αυτά τα σημάδια θα σου λύσουν την απορία
Η παιδική ηλικία και ο καθοριστικός ρόλος της στον τρόπο που αγαπάμε μεγαλώνοντας
Η αλήθεια για το πώς αλλάζει η σχέση με τους γονείς με τα χρόνια