Η ιστορία της ελληνικής μόδας γράφτηκε μέσα σε οίκους που δεν έντυναν απλώς τις γυναίκες της εποχής, αλλά διαμόρφωναν την ίδια την εικόνα της αθηναϊκής κομψότητας. Ένας από αυτούς ήταν ο οίκος Ευαγγελίδη – Κουρτίδη, που γεννήθηκε μέσα από την οικογενειακή παράδοση, αναγεννήθηκε στα μεταπολεμικά χρόνια και κατέκτησε ξεχωριστή θέση στην υψηλή ραπτική της Αθήνας.
Με πελάτισσες πρωταγωνίστριες του θεάτρου και του κινηματογράφου, τριήμερες επιδείξεις μόδας και δημιουργίες εμπνευσμένες από τις τάσεις του Παρισιού, ο οίκος έγινε συνώνυμο μιας εποχής που «διψούσε» για ομορφιά και ανανέωση. Μια διαδρομή γεμάτη λάμψη, πρωτοπορία και ανατροπές, όπως την περιγράφει στο βιβλίο «Ελληνική Μόδα 1900-2000 – Ένας αιώνας δημιουργίας» του Δημήτρη Δ. Λυμπερόπουλου, η κόρη του σχεδιαστή Γιάννη Ευαγγελίδη, Έλλη, που βρέθηκε στα ηνία του οίκου μαζί με τη μητέρα της Βάσω Κουρτίδη.
«Στη μόδα βρέθηκα από μωρό παιδί, στην κυριολεξία γεννήθηκα μέσα σ’ αυτήν. Ο πατέρας μου Γιάννης Ευαγγελίδης υπήρξε, προπολεμικά, ένας από τους μεγαλύτερους δημιουργούς μόδας στην Ελλάδα, που έντυνε τις ωραιότερες και τις πλέον επώνυμες γυναίκες της Αθήνας. Οι αναμνήσεις μου αρχίζουν από τα χρόνια της Κατοχής, όταν το κτίριο στο οποίο στεγαζόταν ο οίκος – ένα νεοκλασικό αριστούργημα με δεκατέσσερα δωμάτια και τζάκια παντού στην Όθωνος 8 – επιτάχθηκε από τους Γερμανούς που το μετέτρεψαν σε φρουραρχείο. Στη μητέρα μου, που, ας σημειωθεί, είχε χωρίσει λίγο πριν τον πόλεμο με τον πατέρα μου, και εμένα, μας είχαν παραχωρήσει τα δωμάτια υπηρεσίας του κτιρίου. Εκεί ζούσαμε και εκεί η Βάσω Κουρτίδη, που κοντά στον πατέρα μου έμαθε την τέχνη της ραπτικής, διατηρούσε ένα μικρό ατελιέ».
Η ίδρυση του οίκου και οι διάσημες πελάτισσες
«Αμέσως μετά τον πόλεμο, η μητέρα μου αποφάσισε να συνεχίσει την ιστορία του οίκου. Τότε λοιπόν γίνεται και η δική μου επίσημη είσοδος στον χώρο της μόδας, όταν με δικαστική απόφαση – επειδή ήμουν πολύ μικρή, ανήλικη – ιδρύσαμε τον οίκο Ευαγγελίδη – Κουρτίδη, όπου Κουρτίδη ήταν η μαμά και Ευαγγελίδη εγώ, ο συνδετικός κρίκος με την προϊστορία του οίκου. Αυτά γίνονται γύρω στα 1947 με ’48. Έτσι η δουλειά ξεκινάει και πάλι στην Όθωνος, σε μια Αθήνα που θέλοντας να λησμονήσει τις πληγές και τα δεινά του πολέμου και της Κατοχής, αλλά και τα όσα ακολούθησαν, ξεχειλίζει από πάθος για ζωή, για κομψότητα και κέφι. Ο οίκος μας αμέσως συγκέντρωσε ως πελάτισσες τις πιο chic γυναίκες της Αθήνας αλλά και όλες τις επώνυμες καλλιτέχνιδες. Ποια να πρωτοθυμηθώ; Την Έλλη Λαμπέτη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Κάκια Αναλυτή; Θέλω ξεχωριστά να αναφέρω την κυρία Κατερίνα, αυτή την αυθεντική κυρία του θεάτρου μας που δεν φόραγε τίποτε άλλο εκτός από ρούχα της μητέρας μου. Και ακόμα, την υπέροχη Τζένη Καρέζη. Μέσα στη δεκαετία του ’50 ο οίκος είχε καταλάβει μια από τις πρώτες θέσεις στην προτίμηση των γυναικών…
Είχαμε καλό γούστο, αγαπούσαμε τη γυναίκα και την κάναμε κομψή.
Το 1958, όταν κατεδαφίστηκε το κτίριο της οδού Όθωνος, μεταφερθήκαμε στη Βασιλίσσης Σοφίας 4. Εκεί μείναμε μέχρι το 1964, που ο οίκος μας ανέστειλε τη λειτουργία του. Στα σαλόνια του πραγματοποιούσαμε τις επιδείξεις μας, οι οποίες κρατούσαν ένα τριήμερο και άφησαν όνομα. Στα προπολεμικά χρόνια ο πατέρας μου είχε ως μανεκέν τη Γαλλίδα Veronique. Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια κάναμε τα μανεκέν εγώ και η Βασιλεία, ένα θείο πλάσμα που η τύχη το αδίκησε, αφού αργότερα, παντρεύτηκε τον Βασιλόπουλο και ενώ περίμενε παιδί, πέθανε, πολύ νέα. Στη συνέχεια, στον οίκο μας έδειχναν η Ντιάνα, η Έφη Μελά, η Αντουανέττα Ροντοπούλου, η Αλεξάνδρα Λαδικού και για λίγο η Ρίκα Διαλυνά. Βέβαια δεν ήμασταν δημιουργοί, με τη σημασία που δίνουμε σήμερα στη λέξη αυτή. Παρόλο που είχα τελειώσει μια σχολή μόδας στην Αμερική, δεν είχα πάρει δίπλωμα. Είχαμε όμως καλό γούστο, αγαπούσαμε τη γυναίκα και την κάναμε κομψή. Για να το πετύχουμε αυτό, πηγαίναμε στο Παρίσι, δύο φορές τον χρόνο, για να προμηθευτούμε μοντέλα. Όλη η ελληνική ραπτική άλλωστε ελάμβανε τα μηνύματα, τις τάσεις από το Παρίσι. Ας μην κοροϊδευόμαστε».
Το prêt-à-porter και η οικονομική καταστροφή
«Η μητέρα μου που ήταν πολύ προοδευτικός άνθρωπος και ανοιχτό μυαλό, έβλεπε την εξέλιξη της μόδας. Από πολύ νωρίς είχε καταλάβει ότι το έτοιμο ρούχο θα κατακτήσει την αγορά. Έτσι, παράλληλα με τον οίκο Υψηλής Ραπτικής, το 1958 αποφάσισε να ασχοληθεί και με το prêt-à-porter, γεγονός στο οποίο οφείλεται η οικονομική μας καταστροφή. Ήμασταν ο πρώτος οίκος που αποφάσισε να ασχοληθεί και με ρούχο που θα απευθυνόταν σε πλατύ γυναικείο κοινό και θα ήταν προσιτό σε όλα τα βαλάντια. Με το κατάστημα που ανοίξαμε στην Πανεπιστημίου 6, εκεί που ήταν μετέπειτα η “Contessina”, κοινώς την πάθαμε! Η Αθήνα δεν ήταν ακόμα έτοιμη για τέτοιο τόλμημα. Οι μεν πλούσιες πελάτισσές μας το αντιμετώπισαν με κάποιο δισταγμό, οι δε υπόλοιπες – η μέση Αθηναία δηλαδή – φοβόντουσαν να μπουν μέσα. Τις τρόμαζε η αίγλη του ονόματος “Ευαγγελίδη – Κουρτίδη”».
Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έλεγαν ότι ο “οίκος Ευαγγελίδη – Κουρτίδη” δεν ήταν επιχείρηση, αλλά ίδρυμα!
«Η Βάσω Κουρτίδη προπολεμικά υπήρξε μια καλλονή. Υπήρξε άλλωστε η μούσα του πατέρα μου. Διέθετε μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα, ήταν πανέξυπνη και αγαπητή από τον κόσμο. Από τους ξένους συναδέλφους της, λάτρευε τον Balenciaga, που τον γνώριζε, και τον Jacques Fath. Με τους Έλληνες συνομότεχνούς της είχε άριστες σχέσεις. Δεν είχαμε αντιζηλίες. Την ενοχλούσε το ψέμα, η υποκρισία και τα παρασκηνιακά. Δεν ενδιαφερόταν καθόλου για το χρήμα, γι’ αυτό και τα έχασε όλα. Αυτές τις αρετές της μου τις μετέδωσε και εμένα. Αγαπούσε τους ανθρώπους και τη χαρακτήριζε μια πρωτοφανής για την εποχή της αίσθηση δικαίου. Επειδή, ας πούμε, το ΙΚΑ και οι ασφαλίσεις ήταν ανύπαρκτα τότε, φρόντιζε τους συνεργάτες της σαν δικά της παιδιά. Τους έστελνε στους δικούς μας γιατρούς, πλήρωνε όλα τους τα έξοδα. Είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία στις μητέρες και τα παιδιά τους, που στην κυριολεξία τα ντάντευε. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έλεγαν ότι ο “οίκος Ευαγγελίδη – Κουρτίδη” δεν ήταν επιχείρηση, αλλά ίδρυμα!».
The post Οίκος Ευαγγελίδη-Κουρτίδη: Η επίταξη από τους Γερμανούς, οι τριήμερες επιδείξεις μόδας και το ρίσκο του prêt-à-porter appeared first on Grace.