Λέγεται συχνά ότι η αγάπη δεν έχει ηλικία… Η φράση είναι γνωστή, αλλά ισχύει πραγματικά;
Πού βρίσκεται όμως πραγματικά η αλήθεια, αν ξεπεράσουμε τις προσωπικές αντιλήψεις; Το πρώτο συμπέρασμα, αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η σχέση μας με την αγάπη διαφέρει σημαντικά από γενιά σε γενιά. Με άλλα λόγια, όσο πιο νέοι είμαστε, τόσο νωρίτερα τείνουμε να τοποθετούμε αυτή την υποτιθέμενη «ημερομηνία λήξης» των σχέσεων. Αυτή η πεποίθηση αποκαλύπτει πολλά για τους φόβους και τις πιέσεις που συντηρεί η κοινωνία μας, η οποία είναι τελικά πιο ηλικιακά προκατειλημμένη απ’ όσο φαίνεται.
Τι λέει η επιστήμη;
Η επιστήμη δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας, οι εγκεφαλικοί μηχανισμοί που ενεργοποιούνται όταν ερωτευόμαστε παραμένουν ενεργοί σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Σε συνέντευξή της στο μέσο «YourTango», η νευροεπιστήμονας Lucy Brown εξηγεί ότι η θέα μιας φωτογραφίας ενός αγαπημένου προσώπου διεγείρει την κοιλιακή καλυπτρική περιοχή του μέσου εγκεφάλου, μια βαθιά εγκεφαλική περιοχή που σχετίζεται με την ανάγκη, την προσκόλληση και το κίνητρο. Επιπλέον, τα κυκλώματα της προσκόλλησης και της ανταμοιβής λειτουργούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο από τα 7 έως τα 77 χρόνια, όπως επισημαίνει η ειδικός.
Η βιολογία δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας, τίποτα δεν δείχνει ότι η αγάπη ανήκει αποκλειστικά στη νεότητα. Αυτό που μας οδηγεί να πιστεύουμε το αντίθετο προέρχεται κυρίως από πολιτισμικές επιρροές. Με άλλα λόγια, επηρεαζόμαστε από κοινωνικά στερεότυπα που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ο παθιασμένος έρωτας είναι αναγκαστικά συνώνυμος με τη νεότητα. Ας μην ξεχνάμε ότι η libido δεν είναι απαραίτητα η μοναδική έκφραση της ρομαντικής αγάπης. Ακόμη και χωρίς παθιασμένες αγκαλιές στο κρεβάτι, η αγάπη μπορεί να πάρει τη μορφή μιας πλατωνικής σχέσης ή ενός αδελφικού δεσμού με έναν φίλο. Πίσω από αυτή τη λέξη κρύβεται ένα ολόκληρο φάσμα συναισθημάτων.