Το πείραμα του Harry Harlow που επιβεβαίωσε η ιστορία του Punch, του μακάκου που έμεινε χωρίς μητέρα και συγκίνησε τον κόσμο

Η ιστορία του Punch φέρνει στον νου ένα από τα πιο γνωστά, και αμφιλεγόμενα, κεφάλαια της ψυχολογίας. Στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, ο Αμερικανός ψυχολόγος Harry F. Harlow, στο εργαστήριο πρωτευόντων του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν, πραγματοποίησε μια σειρά πειραμάτων που στόχευαν στο να κατανοήσουν πώς δημιουργείται ο δεσμός ανάμεσα σε ένα βρέφος και τη μητέρα του.

Διαβάστε επίσης:Πώς να βοηθήσεις το παιδί με τα μαθήματα στο σπίτι

Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Παρότι το γάλα βρισκόταν στη συρμάτινη κατασκευή, τα μικρά περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας αγκαλιά με την «υφασμάτινη μητέρα». Πλησίαζαν τη συρμάτινη μόνο για να τραφούν και αμέσως μετά επέστρεφαν στο ύφασμα. Όταν ο Harlow τοποθετούσε στο κλουβί ένα άγνωστο ή τρομακτικό αντικείμενο, τα μικρά έτρεχαν στη μαλακή κατασκευή για προστασία και, αφού ηρεμούσαν, τολμούσαν να εξερευνήσουν το περιβάλλον.

Διαβάστε επίσης:Άννα Κορακάκη: «Δύο μήνες μαμά και νιώθω ότι ζω σε αγώνισμα αντοχής χωρίς τερματισμό»

Σε επόμενα πειράματα, ο ψυχολόγος προχώρησε ακόμη περισσότερο, μεγαλώνοντας ορισμένους πιθήκους σε πλήρη απομόνωση. Τα ζώα αυτά εμφάνισαν σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς: φόβο απέναντι στους άλλους πιθήκους, επιθετικότητα, δυσκολία κοινωνικής αλληλεπίδρασης και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, όπως το να τραβούν τις τρίχες τους ή να δαγκώνουν τον εαυτό τους. Ακόμη και όταν μεγάλωσαν, πολλά δεν μπόρεσαν ποτέ να δημιουργήσουν φυσιολογικούς κοινωνικούς δεσμούς.

Τα πειράματα του Harlow προκάλεσαν έντονες ηθικές αντιδράσεις, όμως επηρέασαν βαθιά την κατανόηση της προσκόλλησης και της παιδικής ανάπτυξης. Ανέδειξαν πόσο κρίσιμη είναι η συναισθηματική φροντίδα στα πρώτα στάδια της ζωής και βοήθησαν κοινωνικούς λειτουργούς και επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τις συνέπειες της παραμέλησης και της έλλειψης φροντίδας στα παιδιά.

Η εικόνα του μικρού Punch που κρατά σφιχτά το λούτρινο αρκουδάκι του μοιάζει να επιβεβαιώνει αυτό που έδειξαν και τα πειράματα πριν από δεκαετίες: η ανάγκη για επαφή, ασφάλεια και τρυφερότητα είναι βαθιά ριζωμένη σε κάθε ζωντανό οργανισμό.

Πλέον, ο μακάκος μοιάζει να έχει ανεξαρτητοποιηθεί και να μην χρειάζεται τόσο τη «λούτρινη μητέρα του». Μάλιστα, video που κυκλοφόρησαν τον δείχνουν να κοινωνικοποιείται και να παίζει με άλλους μακάκους, αφήνοντας στην άκρη το υποκατάστατο της αγάπης και της φροντίδας που του έλειψε.