Στα social media πληθαίνουν οι μαρτυρίες γυναικών που αφηγούνται ότι οι σύντροφοί τους τις εγκατέλειψαν σε απομονωμένες περιοχές της φύσης. Το φαινόμενο, που αποκαλείται «αλπικό διαζύγιο», φέρνει στο φως μια ακόμη ελάχιστα αναγνωρισμένη μορφή ενδοοικογενειακής βίας «Ο πρώην σύζυγός μου το έκανε αυτό σε κάθε πεζοπορία. Είχα άσθμα και λιγότερη εμπειρία. Τον ενδιέφερε περισσότερο η απόδοσή του παρά η ασφάλειά μου», έγραψε μια γυναίκα στο Reddit.
«Ο πατέρας μου άφησε εμένα και τη μητέρα μου σε έναν σταθμό ξεκούρασης στην εθνική οδό, τότε που τα κινητά τηλέφωνα ήταν ακόμη σπάνια. Επέστρεψε τέσσερις ώρες αργότερα, ικανοποιημένος που μας είχε “δώσει ένα μάθημα”», αφηγείται μια άλλη.
«Ο πρώην μου με άφησε στην άκρη του δρόμου στις 4 το πρωί, χωρίς τηλέφωνο. Μου είπε ότι ήταν αστείο».
Η εγκατάλειψη του/της συντρόφου στην ύπαιθρο είναι μορφή ενδοοικογενειακής βίας
Η έκφραση «αλπικό διαζύγιο», σύμφωνα με τη Huffington Post, προέρχεται από ένα διήγημα του Σκωτσέζου συγγραφέα Robert Barr, που δημοσιεύτηκε το 1893 και μεταφράστηκε στα γαλλικά το 1983 με τον τίτλο «Un divorce à la montagne» («Ένα διαζύγιο στο βουνό»). Η ιστορία αφηγείται έναν άνδρα που, αδυνατώντας να πάρει διαζύγιο, σχεδιάζει να προκαλέσει τον θάνατο της συζύγου του κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στις ελβετικές Άλπεις. Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει καταστάσεις που, παρότι δεν περιλαμβάνουν σχέδιο γυναικοκτονίας, βασίζονται στην ίδια λογική, την τιμωρία του άλλου μέσω της εγκατάλειψης.
Διότι πρόκειται πράγματι για μια μορφή ενδοοικογενειακής βίας. Το να εγκαταλείπεις τη σύντροφό σου σε ένα απομονωμένο σημείο, ή να περπατάς επίμονα πολύ μπροστά της, δεν είναι απλώς μια διαφωνία για τον ρυθμό. Είναι ένας τρόπος επιβολής, ένας τρόπος να υπενθυμίζεις ποιος έχει τον έλεγχο και ποιος πρέπει να προσαρμοστεί. Πρόκειται για ψυχολογική βία που δεν αφήνει πάντα ορατά σημάδια, αλλά εντάσσεται σε μια δυναμική πατριαρχικής κυριαρχίας.