Από το ταξίδι ανακάλυψης του εαυτού της στον «αέρα της οικοδομής»
Στο μυαλό μου ήταν πολύ πιο σημαντικό ότι βρήκα κάτι να μου ταιριάζει από το τι θα πει ο κόσμος και πώς θα με αντιμετωπίσουν οι άντρες στον εργασιακό μου χώρο. Το υπόβαθρο της οικογένειας μου ως προς το επάγγελμα αυτό δεν υπάρχει, μιας και κανένας δεν είναι οικοδόμος ούτε και εναερίτης, ωστόσο μου έδωσαν από τις δικές τους εργασίες διάφορα εργαλεία.
Στο μυαλό μου ήταν πολύ πιο σημαντικό ότι βρήκα κάτι να μου ταιριάζει από το τι θα πεο ο κόσμος και πώς θα με αντιμετωπίσουν οι άντρες στον εργασιακό μου χώρο.
Υπήρξαν φυσικά και εξαιρέσεις, αλλά μέχρι στιγμής όλη η δυσπιστία υπήρχε μέχρι να με δουν να εργάζομαι. Ύστερα υπήρχε μόνο συνεργασία και αλληλεγγύη.
«Πάντα μου άρεσε ο κλάδος της μηχανικής, όμως δεν επιθυμούσα (ή έτσι νόμιζα) να ακολουθήσω ακαδημαϊκή καριέρα. Κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια μου μια συνέντευξη ενός μηχανικού του εμπορικού ναυτικού, ο οποίος ταξίδευε σε βόρειες θάλασσες με παγοθραυστικά πλοία. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο τρόπος που περιέγραφε την καθημερινότητά του: μια ζωή που έμοιαζε σχεδόν ακατόρθωτη, αλλά ταυτόχρονα του χάριζε μοναδικές εμπειρίες, όπως το να ξυπνά κάθε μέρα με θέα το Βόρειο Σέλας. Εμπνεύστηκα πολύ από αυτό το άρθρο, έψαξα περισσότερο το επάγγελμα και αποφάσισα ότι θα ήθελα μια πιο περιπετειώδη ζωή. Έτσι, η σχολή Μηχανικών του Εμπορικού Ναυτικού έγινε η πρώτη μου επιλογή.
Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα αντιμετώπιζα επιπλέον δυσκολίες επειδή είμαι γυναίκα σε έναν παραδοσιακά ανδροκρατούμενο χώρο. Για εμένα ήταν αυτονόητο ότι, ανεξαρτήτως φύλου, μπορεί κανείς να πετύχει σε οποιοδήποτε επάγγελμα αγαπά και τον ενδιαφέρει. Οικογενειακό υπόβαθρο στη ναυτιλία δεν υπάρχει. Είναι μάλιστα η πιο συχνή ερώτηση που δέχομαι. Οι περισσότεροι συνάδελφοί μου εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι επέλεξα το επάγγελμα συνειδητά και χωρίς καμία επιρροή από το οικογενειακό μου περιβάλλον.
Η καθημερινότητα ενός δόκιμου αποτελεί από μόνη της μια πρόκληση. Βρίσκεσαι σε ένα άγνωστο περιβάλλον, με ανθρώπους που δεν γνωρίζεις, και καλείσαι να ζήσεις, να εργαστείς, να ξεκουραστείς και να συνυπάρξεις μαζί τους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι σίγουρα κάτι πρωτόγνωρο και απαιτητικό, αλλά όχι ακατόρθωτο.
Ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο αγχωτικές εμπειρίες της ζωής μου. Όταν μπήκα για πρώτη φορά σε πλοίο, ήμουν μόλις 19 ετών. Δεν ήξερα πού να πάω ούτε τι ακριβώς να περιμένω. Κοιτούσα γύρω μου χαμένη, καθώς βρέθηκα ξαφνικά σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό και απομονωμένο από ό,τι γνώριζα μέχρι τότε. Παρόλα αυτά, ένιωθα και μεγάλη περηφάνια. Όταν φόρεσα για πρώτη φορά τη φόρμα εργασίας μου και κατέβηκα στο μηχανοστάσιο, άκουγα τον έντονο θόρυβο των μηχανών και τα alarms να χτυπούν, και χαμογελούσα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι είχα κάνει τη σωστή επιλογή για την επαγγελματική μου πορεία.
Αναμφίβολα η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν οι σωματικές απαιτήσεις της δουλειάς. Το επάγγελμα του μηχανικού περιλαμβάνει σημαντικό κομμάτι χειρονακτικής εργασίας και πολλές φορές δυσκολευόμουν περισσότερο από έναν άνδρα συνάδελφο να σηκώσω ή να μεταφέρω βαριά αντικείμενα που απαιτούνταν για διάφορες εργασίες. Νιώθω όμως τυχερή, γιατί εργάστηκα σε πλοία με πληρώματα που με στήριξαν και δεν απαίτησαν ποτέ από εμένα κάτι πέρα από τις πραγματικές δυνατότητες του οργανισμού μου.
Η μεγαλύτερη παρανόηση γύρω από τη δουλειά μου είναι ότι δεν μπορώ να την κάνω επειδή δεν διαθέτω τη σωματική διάπλαση που θεωρείται απαραίτητη. Ωστόσο, η αξία ενός μηχανικού δεν κρίνεται από τη δύναμη των χεριών του, αλλά από τη δύναμη του μυαλού του. Το μηχανοστάσιο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που απαιτεί συνδυαστική σκέψη, γρήγορη αντίληψη και άμεση ανταπόκριση, ώστε όλα να λειτουργούν ομαλά. Οι συνάδελφοί μου στην αρχή ήταν επιφυλακτικοί απέναντί μου και χρειάστηκε χρόνος για να αποδείξω τις δυνατότητές μου, αλλά δεν σταμάτησαν να με στηρίζουν. Θεωρώ, όμως, ότι και η παρουσία μιας γυναίκας σε ένα μηχανοστάσιο αποτέλεσε μάθημα για όλους μας, καθώς συνεργαστήκαμε αρμονικά και αντιμετωπίσαμε μαζί κάθε δυσκολία.
Το πιο δύσκολο κομμάτι ήρθε όταν βγήκα από το καράβι και άκουσα για πρώτη φορά τη φράση: “Δεν περίμενα να τα καταφέρεις, μπράβο”. Δεν πίστευα ότι θα συναντούσα περισσότερη προκατάληψη από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τη φύση της δουλειάς μου, ενώ στον εργασιακό χώρο αντιμετώπισα ελάχιστα προβλήματα. Η διαχείριση αυτών των στερεοτύπων απαιτεί υπομονή, ψυχική αντοχή και αυτοπεποίθηση. Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, η γνώμη των άλλων χάνει τη δύναμή της και μετατρέπεται σε έναν αμυδρό θόρυβο μπροστά στην περηφάνια που νιώθεις για τον εαυτό σου, αλλά και στην περηφάνια που νιώθουν για εσένα οι δικοί σου άνθρωποι και οι συνάδελφοί σου.
Δεν πίστευα ότι θα συναντούσα περισσότερη προκατάληψη από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τη φύση της δουλειάς μου, ενώ στον εργασιακό χώρο αντιμετώπισα ελάχιστα προβλήματα.
Η θέση των γυναικών σε παραδοσιακά ανδροκρατούμενους χώρους θεωρώ έχει αλλάξει εντυπωσιακά τα τελευταία χρόνια. Σήμερα συναντάμε ολοένα και περισσότερες γυναίκες αξιωματικούς γέφυρας και μηχανής, ενώ κάθε χρόνο αυξάνεται ο αριθμός των γυναικών που επιλέγουν να φοιτήσουν στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όταν εισήχθηκα εγώ στη σχολή το 2020, οι γυναίκες στο τμήμα Μηχανικών ήταν μόλις εννέα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Σήμερα, οι σχολές έχουν γεμίσει με κοπέλες που ακολουθούν τον ίδιο δρόμο.
Υπήρξαν στιγμές που αμφισβήτησα την επιλογή μου, όμως ποτέ δεν σκέφτηκα να τα παρατήσω. Πιστεύω ότι κάθε σημαντική απόφαση συνοδεύεται από αμφιβολίες, ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη ή εύκολη είναι.
Ένιωσα ανάγκη να αποδείξω περισσότερα όταν κάποιοι θεωρούσαν αυτονόητο ότι δεν θα μπορούσα να ανταποκριθώ στον ίδιο βαθμό με έναν άνδρα συνάδελφο. Πείσμωνα. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι απέδειξα την αξία μου με διαφορετικό τρόπο. Δεν διέθετα την ίδια σωματική δύναμη, οπότε βασίστηκα περισσότερο στη σκέψη, την παρατηρητικότητα και τη διάθεση να μαθαίνω συνεχώς.
Νιώθω τυχερή γιατί δεν βρέθηκα ποτέ σε περιβάλλον όπου με έκριναν αρνητικά ή με έκαναν να αισθανθώ κατώτερη. Αντίθετα, ειδικά ως πρωτοεμφανιζόμενη δόκιμος, έλαβα σημαντική στήριξη από τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα.
Σε μια γυναίκα που σκέφτεται να ασχοληθεί με τη μηχανική και τη ναυτιλία θα έλεγα να μην φοβηθεί τις δυσκολίες. Ο δρόμος είναι απαιτητικός και συχνά γεμάτος εμπόδια, όμως δεν είναι ακατόρθωτος. Μια γυναίκα έχει τις ίδιες δυνατότητες με έναν άνδρα, αρκεί να διαθέτει πείσμα, υπομονή και θέληση. Υπάρχουν πολλές επιτυχημένες γυναίκες που αποδεικνύουν καθημερινά ότι αξίζει να διεκδικούμε τα όνειρά μας και να μην εγκαταλείπουμε την προσπάθεια επειδή συναντάμε δυσκολίες.
Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό μου είναι το πείσμα. Αυτό μεε ωθεί να πετυχαίνω πράγματα που κάποτε θεωρούσα αδύνατα για τον εαυτό μου. Παράλληλα, είμαι αρκετά τελειομανής. Δεν μου αρέσει να κάνω λάθη, παρόλο που ως δόκιμος ήταν αναμενόμενο να κάνω αρκετά. Προσπάθησα να αποκτήσω όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα, ώστε να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της δουλειάς. Όταν είδα ότι οι προσπάθειές μου αναγνωρίζονταν, πήρα ακόμη μεγαλύτερη ώθηση να συνεχίσω. Για να εξελιχθεί κανείς σε αυτόν τον χώρο χρειάζεται επιμονή, υπομονή και, πάνω απ’ όλα, πίστη στον εαυτό του.
Η ζωή του ναυτικού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την απουσία και αυτό αποτελεί πρόκληση για όλους, ανεξάρτητα από το φύλο τους.
Δεν θα ήθελα να αλλάξω κάτι συγκεκριμένο στο επάγγελμά μου. Πιστεύω ότι όσο η ναυτιλία εξελίσσεται και οι νέες γενιές εισέρχονται στον χώρο, η ζωή πάνω στο πλοίο γίνεται όλο και πιο σύγχρονη, πιο λειτουργική και πιο φιλική για όλους τους ναυτικούς, ιδιαίτερα για τις γυναίκες.
Η μεγαλύτερη πρόκληση δεν ήταν τελικά η δουλειά στο πλοίο, αλλά η σκέψη της ζωής που άφηνα πίσω μου. Αγχωνόμουν για την οικογένειά μου, για τους φίλους μου και για το αν, όταν θα επέστρεφα, όλα θα είχαν αλλάξει. Σε έναν βαθμό αυτό συνέβη. Όμως άλλαξα κι εγώ. Γύρισα πιο ώριμη, πιο ανεξάρτητη και πιο δυνατή. Η ζωή του ναυτικού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την απουσία και αυτό αποτελεί πρόκληση για όλους, ανεξάρτητα από το φύλο τους. Η στήριξη της οικογένειάς μου και των φίλων μου ήταν καθοριστική για να ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο. Πιστεύω ότι για να αφήσει κάποιος τη ζωή του σε “παύση” για μεγάλο χρονικό διάστημα και να κυνηγήσει ένα τόσο απαιτητικό επάγγελμα, χρειάζεται δίπλα του ανθρώπους που θα τον στηρίξουν, θα τον πιστέψουν και θα του δώσουν τη σιγουριά να συνεχίσει».
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Interview – Marie Claire | Ό,τι έχει σημασία για τις γυναίκες .
Στο μυαλό μου ήταν πολύ πιο σημαντικό ότι βρήκα κάτι να μου ταιριάζει από το τι θα πεο ο κόσμος και πώς θα με αντιμετωπίσουν οι άντρες στον εργασιακό μου χώρο.
Υπήρξαν φυσικά και εξαιρέσεις, αλλά μέχρι στιγμής όλη η δυσπιστία υπήρχε μέχρι να με δουν να εργάζομαι. Ύστερα υπήρχε μόνο συνεργασία και αλληλεγγύη.
«Πάντα μου άρεσε ο κλάδος της μηχανικής, όμως δεν επιθυμούσα (ή έτσι νόμιζα) να ακολουθήσω ακαδημαϊκή καριέρα. Κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια μου μια συνέντευξη ενός μηχανικού του εμπορικού ναυτικού, ο οποίος ταξίδευε σε βόρειες θάλασσες με παγοθραυστικά πλοία. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο τρόπος που περιέγραφε την καθημερινότητά του: μια ζωή που έμοιαζε σχεδόν ακατόρθωτη, αλλά ταυτόχρονα του χάριζε μοναδικές εμπειρίες, όπως το να ξυπνά κάθε μέρα με θέα το Βόρειο Σέλας. Εμπνεύστηκα πολύ από αυτό το άρθρο, έψαξα περισσότερο το επάγγελμα και αποφάσισα ότι θα ήθελα μια πιο περιπετειώδη ζωή. Έτσι, η σχολή Μηχανικών του Εμπορικού Ναυτικού έγινε η πρώτη μου επιλογή. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα αντιμετώπιζα επιπλέον δυσκολίες επειδή είμαι γυναίκα σε έναν παραδοσιακά ανδροκρατούμενο χώρο. Για εμένα ήταν αυτονόητο ότι, ανεξαρτήτως φύλου, μπορεί κανείς να πετύχει σε οποιοδήποτε επάγγελμα αγαπά και τον ενδιαφέρει. Οικογενειακό υπόβαθρο στη ναυτιλία δεν υπάρχει. Είναι μάλιστα η πιο συχνή ερώτηση που δέχομαι. Οι περισσότεροι συνάδελφοί μου εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι επέλεξα το επάγγελμα συνειδητά και χωρίς καμία επιρροή από το οικογενειακό μου περιβάλλον. Η καθημερινότητα ενός δόκιμου αποτελεί από μόνη της μια πρόκληση. Βρίσκεσαι σε ένα άγνωστο περιβάλλον, με ανθρώπους που δεν γνωρίζεις, και καλείσαι να ζήσεις, να εργαστείς, να ξεκουραστείς και να συνυπάρξεις μαζί τους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι σίγουρα κάτι πρωτόγνωρο και απαιτητικό, αλλά όχι ακατόρθωτο. Ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο αγχωτικές εμπειρίες της ζωής μου. Όταν μπήκα για πρώτη φορά σε πλοίο, ήμουν μόλις 19 ετών. Δεν ήξερα πού να πάω ούτε τι ακριβώς να περιμένω. Κοιτούσα γύρω μου χαμένη, καθώς βρέθηκα ξαφνικά σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό και απομονωμένο από ό,τι γνώριζα μέχρι τότε. Παρόλα αυτά, ένιωθα και μεγάλη περηφάνια. Όταν φόρεσα για πρώτη φορά τη φόρμα εργασίας μου και κατέβηκα στο μηχανοστάσιο, άκουγα τον έντονο θόρυβο των μηχανών και τα alarms να χτυπούν, και χαμογελούσα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι είχα κάνει τη σωστή επιλογή για την επαγγελματική μου πορεία. Αναμφίβολα η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν οι σωματικές απαιτήσεις της δουλειάς. Το επάγγελμα του μηχανικού περιλαμβάνει σημαντικό κομμάτι χειρονακτικής εργασίας και πολλές φορές δυσκολευόμουν περισσότερο από έναν άνδρα συνάδελφο να σηκώσω ή να μεταφέρω βαριά αντικείμενα που απαιτούνταν για διάφορες εργασίες. Νιώθω όμως τυχερή, γιατί εργάστηκα σε πλοία με πληρώματα που με στήριξαν και δεν απαίτησαν ποτέ από εμένα κάτι πέρα από τις πραγματικές δυνατότητες του οργανισμού μου. Η μεγαλύτερη παρανόηση γύρω από τη δουλειά μου είναι ότι δεν μπορώ να την κάνω επειδή δεν διαθέτω τη σωματική διάπλαση που θεωρείται απαραίτητη. Ωστόσο, η αξία ενός μηχανικού δεν κρίνεται από τη δύναμη των χεριών του, αλλά από τη δύναμη του μυαλού του. Το μηχανοστάσιο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που απαιτεί συνδυαστική σκέψη, γρήγορη αντίληψη και άμεση ανταπόκριση, ώστε όλα να λειτουργούν ομαλά. Οι συνάδελφοί μου στην αρχή ήταν επιφυλακτικοί απέναντί μου και χρειάστηκε χρόνος για να αποδείξω τις δυνατότητές μου, αλλά δεν σταμάτησαν να με στηρίζουν. Θεωρώ, όμως, ότι και η παρουσία μιας γυναίκας σε ένα μηχανοστάσιο αποτέλεσε μάθημα για όλους μας, καθώς συνεργαστήκαμε αρμονικά και αντιμετωπίσαμε μαζί κάθε δυσκολία. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήρθε όταν βγήκα από το καράβι και άκουσα για πρώτη φορά τη φράση: “Δεν περίμενα να τα καταφέρεις, μπράβο”. Δεν πίστευα ότι θα συναντούσα περισσότερη προκατάληψη από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τη φύση της δουλειάς μου, ενώ στον εργασιακό χώρο αντιμετώπισα ελάχιστα προβλήματα. Η διαχείριση αυτών των στερεοτύπων απαιτεί υπομονή, ψυχική αντοχή και αυτοπεποίθηση. Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, η γνώμη των άλλων χάνει τη δύναμή της και μετατρέπεται σε έναν αμυδρό θόρυβο μπροστά στην περηφάνια που νιώθεις για τον εαυτό σου, αλλά και στην περηφάνια που νιώθουν για εσένα οι δικοί σου άνθρωποι και οι συνάδελφοί σου. Δεν πίστευα ότι θα συναντούσα περισσότερη προκατάληψη από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τη φύση της δουλειάς μου, ενώ στον εργασιακό χώρο αντιμετώπισα ελάχιστα προβλήματα. Η θέση των γυναικών σε παραδοσιακά ανδροκρατούμενους χώρους θεωρώ έχει αλλάξει εντυπωσιακά τα τελευταία χρόνια. Σήμερα συναντάμε ολοένα και περισσότερες γυναίκες αξιωματικούς γέφυρας και μηχανής, ενώ κάθε χρόνο αυξάνεται ο αριθμός των γυναικών που επιλέγουν να φοιτήσουν στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όταν εισήχθηκα εγώ στη σχολή το 2020, οι γυναίκες στο τμήμα Μηχανικών ήταν μόλις εννέα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Σήμερα, οι σχολές έχουν γεμίσει με κοπέλες που ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Υπήρξαν στιγμές που αμφισβήτησα την επιλογή μου, όμως ποτέ δεν σκέφτηκα να τα παρατήσω. Πιστεύω ότι κάθε σημαντική απόφαση συνοδεύεται από αμφιβολίες, ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη ή εύκολη είναι. Ένιωσα ανάγκη να αποδείξω περισσότερα όταν κάποιοι θεωρούσαν αυτονόητο ότι δεν θα μπορούσα να ανταποκριθώ στον ίδιο βαθμό με έναν άνδρα συνάδελφο. Πείσμωνα. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι απέδειξα την αξία μου με διαφορετικό τρόπο. Δεν διέθετα την ίδια σωματική δύναμη, οπότε βασίστηκα περισσότερο στη σκέψη, την παρατηρητικότητα και τη διάθεση να μαθαίνω συνεχώς. Νιώθω τυχερή γιατί δεν βρέθηκα ποτέ σε περιβάλλον όπου με έκριναν αρνητικά ή με έκαναν να αισθανθώ κατώτερη. Αντίθετα, ειδικά ως πρωτοεμφανιζόμενη δόκιμος, έλαβα σημαντική στήριξη από τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα. Σε μια γυναίκα που σκέφτεται να ασχοληθεί με τη μηχανική και τη ναυτιλία θα έλεγα να μην φοβηθεί τις δυσκολίες. Ο δρόμος είναι απαιτητικός και συχνά γεμάτος εμπόδια, όμως δεν είναι ακατόρθωτος. Μια γυναίκα έχει τις ίδιες δυνατότητες με έναν άνδρα, αρκεί να διαθέτει πείσμα, υπομονή και θέληση. Υπάρχουν πολλές επιτυχημένες γυναίκες που αποδεικνύουν καθημερινά ότι αξίζει να διεκδικούμε τα όνειρά μας και να μην εγκαταλείπουμε την προσπάθεια επειδή συναντάμε δυσκολίες. Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό μου είναι το πείσμα. Αυτό μεε ωθεί να πετυχαίνω πράγματα που κάποτε θεωρούσα αδύνατα για τον εαυτό μου. Παράλληλα, είμαι αρκετά τελειομανής. Δεν μου αρέσει να κάνω λάθη, παρόλο που ως δόκιμος ήταν αναμενόμενο να κάνω αρκετά. Προσπάθησα να αποκτήσω όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα, ώστε να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της δουλειάς. Όταν είδα ότι οι προσπάθειές μου αναγνωρίζονταν, πήρα ακόμη μεγαλύτερη ώθηση να συνεχίσω. Για να εξελιχθεί κανείς σε αυτόν τον χώρο χρειάζεται επιμονή, υπομονή και, πάνω απ’ όλα, πίστη στον εαυτό του. Η ζωή του ναυτικού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την απουσία και αυτό αποτελεί πρόκληση για όλους, ανεξάρτητα από το φύλο τους. Δεν θα ήθελα να αλλάξω κάτι συγκεκριμένο στο επάγγελμά μου. Πιστεύω ότι όσο η ναυτιλία εξελίσσεται και οι νέες γενιές εισέρχονται στον χώρο, η ζωή πάνω στο πλοίο γίνεται όλο και πιο σύγχρονη, πιο λειτουργική και πιο φιλική για όλους τους ναυτικούς, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Η μεγαλύτερη πρόκληση δεν ήταν τελικά η δουλειά στο πλοίο, αλλά η σκέψη της ζωής που άφηνα πίσω μου. Αγχωνόμουν για την οικογένειά μου, για τους φίλους μου και για το αν, όταν θα επέστρεφα, όλα θα είχαν αλλάξει. Σε έναν βαθμό αυτό συνέβη. Όμως άλλαξα κι εγώ. Γύρισα πιο ώριμη, πιο ανεξάρτητη και πιο δυνατή. Η ζωή του ναυτικού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την απουσία και αυτό αποτελεί πρόκληση για όλους, ανεξάρτητα από το φύλο τους. Η στήριξη της οικογένειάς μου και των φίλων μου ήταν καθοριστική για να ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο. Πιστεύω ότι για να αφήσει κάποιος τη ζωή του σε “παύση” για μεγάλο χρονικό διάστημα και να κυνηγήσει ένα τόσο απαιτητικό επάγγελμα, χρειάζεται δίπλα του ανθρώπους που θα τον στηρίξουν, θα τον πιστέψουν και θα του δώσουν τη σιγουριά να συνεχίσει». Advertisement – Continue Reading Below Advertisement – Continue Reading Below