Ο
«Ηθελα να δώσω νέα ζωή στα κομμάτια μου»,
Και έπειτα έρχεται η Τεχνητή Νοημοσύνη, το νέο άγχος των δημιουργών. Εκεί δεν κάνει τον ψύχραιμο. «Έχω τρομοκρατηθεί», λέει. Φίλοι του τού στέλνουν κομμάτια που έχουν περάσει από AI εργαλεία και τα αποτελέσματα τον σοκάρουν: άρτια, πειστικά, σχεδόν τρομακτικά. Δεν έχει μπει ακόμα στον πειρασμό να το δοκιμάσει ο ίδιος. «Δεν θέλω. Αν μου κόψει κι αυτή την ευχαρίστηση, τι να το κάνω μετά;». Είναι από τις πιο έντιμες απαντήσεις που μπορεί να δώσει ένας μουσικός σήμερα. Ο φόβος δεν είναι μόνο ότι η μηχανή θα γράψει καλύτερα. Είναι ότι μπορεί να μιμηθεί ακόμα και την έξαψη της δημιουργίας.
«Αν δεν δημιουργώ, νομίζω ότι είμαι νεκρός. Η στιγμή της δημιουργίας είναι σαν να πέφτει πάνω σου το φως και να σου δίνει ζωή». Την απολαμβάνει περισσότερο και από τη συναυλία. Το live έχει επικοινωνία, ενθουσιασμό, κοινό. Αλλά το να γράφεις κάτι από το μηδέν είναι αλλού. Είναι η στιγμή που ο κόσμος, έστω για λίγο, μπαίνει σε τάξη.
Αν αφαιρούσαμε τη μουσική από τη ζωή του, δεν ξέρει τι θα έμενε. Ίσως τα ταξίδια. Ίσως η φύση. Ίσως ένα βουνό, όπως λέει, όπου θα ακούει μόνο ήχους έξω από τον ανθρώπινο θόρυβο. Αλλά προς το παρόν, υπάρχει ο «Μουσικός Δείπνος», οι γυναικείες φωνές, το «Υπάρχω», το παιδί του που τραγουδάει τη «Στιγμή». Υπάρχει ένας «Monsieur» που παραμένει κύριος, αλλά δεν φοβάται να γίνει λίγο πιο μαξιμαλιστής όταν το τραγούδι το ζητά. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ωραίο με τον Monsieur Minimal: ότι δεν προσπαθεί να παραμείνει ίδιος. Κρατά την pop του καθαρή, αλλά όχι αθώα. Και σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν να φωνάζουν για προσοχή, εκείνος συνεχίζει να στήνει μικρά, φωτεινά καταφύγια. «Μελωδικά, λίγο ρετρό, λίγο πονηρά, αρκετά τρυφερά». Σαν ένα δείπνο όπου οι καλεσμένοι δεν έρχονται για να επιδείξουν κάτι, αλλά για να ξαναδώσουν ζωή σε τραγούδια που νόμιζαν ότι είχαν ήδη πει την ιστορία τους.
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below