Η Cathy είχε γεννηθεί στη Γαλλία
«Στην εποχή της γιαγιάς μου, τα μεγαλύτερα παιδιά έπρεπε να δουλεύουν στη φάρμα. Έτσι, όταν έκλεισε τα 21, ηλικία που θεωρούταν πια ενήλικη, τη νύχτα των γενεθλίων της φόρεσε τα παπούτσια της και το έσκασε από το σπίτι της. Έγινε οικιακή βοηθός σε μια πόλη κοντά στο Παρίσι για να έχει την ανεξαρτησία της».
Φωτογραφία από το οικογενειακό κάμπινγκ στη Βρετάνη. Στιγμιότυπο από την ταινία «What remains of our mother’s loves» Η Cathy Duboi μπροστά σε οικογενειακές φωτογραφίεs. Στιγμιότυπο από την ταινία «What remains of our mother’s loves» Αναζητώντας την αφρικανική πλευρά της ταυτότητάς της. Στιγμιότυπο από την ταινία «What remains of our mother’s loves»
Κάποιες από εκείνες τις μάχες κερδήθηκαν. Όπως για τις μεικτές σχέσεις, για παράδειγμα ανάμεσα σε μια λευκή και έναν μαύρο, που δεν θεωρούνται πλέον εξωτικό θέαμα. Όμως μέχρι σήμερα στη Γαλλία «εθελοτυφλούμε για το αποικιακό παρελθόν μας, παρόλο που η άνεση της καθημερινότητάς μας χτίστηκε πάνω σε αυτό». Επίσης ο ρατσισμός όχι απλώς επιβιώνει αλλά συνεχίζει να εκδηλώνεται ανερυθρίαστα. Όταν ο γιος της Cathy εργάστηκε ως υπάλληλος σε πολυκατάστημα όπου έφερε σε καρτελάκι το όνομά του, Frederic, κάποιοι σχολίαζαν, για την απροσδιόριστης καταγωγής σκουρόχρωμη εμφάνισή του, ότι «δεν σε λένε Frederic» αλλά «Farid» ή «Mohamed».
Ενώ η Ακροδεξιά βρίσκεται σε άνοδο, όχι μόνο στη Γαλλία αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη (λίγες μέρες μετά τη συζήτησή μας, το ακροδεξιό κόμμα AfD θριαμβεύει στη γερμανική Σαξονία-Άνχαλτ), αναρωτιέμαι ποια συναισθήματα τής προκαλούν οι σκέψεις για το μέλλον. «Δεν νιώθω ανασφάλεια για μένα, είμαι αρκετά μεγάλη πλέον. Ανησυχώ όμως για το παιδί και το εγγόνι μου. Ο γιος μου, δυστυχώς, έχει διαγνωστεί εδώ και δέκα χρόνια με Πάρκινσον και φοβάμαι για νέες πολιτικές που θα του στερήσουν την οικονομική υποστήριξη. Φοβάμαι για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει ο κόσμος την κλιματική αλλαγή. Φοβάμαι για τον εγωκεντρισμό και για το χρήμα ως τον μόνο θεό. Θέλω να έχω ανοιχτή την καρδιά μου, αλλά πολλοί κλείνουν τις πόρτες τους. Την επόμενη χρονιά έχουμε εθνικές εκλογές στη Γαλλία και τα πράγματα δεν είναι πολύ καλά».
«Δεν νιώθω ανασφάλεια για μένα, είμαι αρκετά μεγάλη πλέον. Ανησυχώ όμως για το παιδί και το εγγόνι μου. Ο γιος μου, δυστυχώς, έχει διαγνωστεί εδώ και δέκα χρόνια με Πάρκινσον και φοβάμαι για νέες πολιτικές που θα του στερήσουν την οικονομική υποστήριξη».
Στο Q&A της προηγούμενης ημέρας, μετά την προβολή, κάποιοι σχολίασαν ότι σε κανένα σημείο της ταινίας της δεν εκφράζει θυμό. Ούτε για τη μητέρα της ούτε για τον πατέρα της ούτε για όσους την αντιμετώπισαν υποτιμητικά. Ο θυμός δεν είναι κίνητρο για την Cathy. Δεν γνωρίζει πώς πρέπει να αντιδράσει στον κόσμο που έρχεται και που «σίγουρα θα είναι πολύ διαφορετικός», αλλά πιστεύει ότι πρέπει να κρατήσουμε ανοιχτό το μυαλό μας και «να βρούμε έναν τρόπο να ζήσουμε μαζί». Στο μεταξύ, συνεχίζει να κάνει «το μόνο πράγμα που ξέρω: να εργάζομαι σκληρά».
Info
Περισσότερες πληροφορίες για το φεστιβάλ και την ταινία: beyondborders.gr
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below
