Κ
Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν το ταξίδι μέχρι να αποκτήσεις το πρώτο σου παιδί, τον γιο σου τον Αγγελο;
Του εξήγησα ότι αυτό το διάστημα θα πρέπει να είμαστε και οι δύο δυνατοί για να βρεθούμε μαζί στο σπίτι μας,
Ηξερες από την αρχή που βρεθήκατε με τον Αγγελο ότι αυτός είναι ο γιος σου;
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μαγική στιγμή που συνάντησα τον Άγγελο, που συνάντησα τη Βασιλική. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς συναντήθηκαν τα βλέμματά μας. Χωρίς καμία αμφιβολία, κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να είναι ο γιος μου, καμία άλλη δεν θα μπορούσε να είναι η κόρη μου. Η υιοθεσία είναι μια εγκυμοσύνη, γιατί όπως και στην εγκυμοσύνη έχεις τον χρόνο να προετοιμαστείς για τη μητρότητα. Όμως το πώς αισθάνομαι σήμερα για τα παιδιά μου δεν συγκρίνεται με τίποτα στον κόσμο και ποτέ δεν το είχα καν φανταστεί. Γιατί παιδί σου τελικά είναι το πλάσμα που ζει στο σπίτι σου, που είναι άρρωστο και το φροντίζεις, που είναι χαρούμενο μαζί σου, που έχεις τη μυρωδιά του, που έχεις την αγκαλιά του. Δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς τα παιδιά μου, μου κόβεται η ανάσα. Είναι τρομερό να αγαπάς τόσο πολύ κάποιον. Είναι ένα τρομερό συναίσθημα, που δεν το νιώθεις τόσο δυνατά από την πρώτη στιγμή. Γυναίκες που μιλούν απενοχοποιημένα για τη μητρότητα παραδέχονται ότι αυτό που νιώθουν με τον καιρό για τα παιδιά τους δεν έχει σχέση με αυτό που ένιωσαν όταν τα γέννησαν. Η σχέση με το παιδί σου καλλιεργείται και χτίζεται μέσα στον χρόνο.
Πώς αποφάσισες να προχωρήσεις στην υιοθεσία του δεύτερου παιδιού σου, της Αγγελικής;
Θυμάμαι με πόση σοβαρότητα σε μια βόλτα μας στην Ακρόπολη ο Αγγελος μου ζήτησε να αποκτήσει μια αδερφή. Του είπα τότε ότι θα κάνω ό,τι μπορώ. Στην αρχή στράφηκα προς την Ουγκάντα, αλλά η χώρα απαιτούσε παραμονή έξι μήνες για ολοκληρωθεί η διαδικασία της υιοθεσίας, πράγμα που δεν μπορούσα να κάνω, δεν ήταν δυνατόν να αφήσω τον Αγγελο έξι μήνες μόνο του στην Ελλάδα. Επί κορωνοϊού, όταν άρχισε να επιτρέπεται πάλι η κυκλοφορία, πέσαμε πάνω στην Ευγενία Δημητροπούλου, η οποία μου είπε ότι στη Σιέρα Λεόνε δεν χρειάζεται να μείνεις εκεί για να υιοθετήσεις. Εκείνη ακριβώς την ώρα θυμάμαι ότι ένιωσα ότι η κόρη μου είναι στη Σιέρα Λεόνε και με περιμένει. Δύο ημέρες μετά μίλησα με τη Διεθνή Κοινωνική Υπηρεσία και ξεκίνησα τις διαδικασίες, που λόγω κορωνοϊού ήταν πιο απλές. Ολα έγιναν πιο γρήγορα με τη Βασιλική, αν και θεωρώ, όπως σου είπα και πριν, ότι έχω μεγάλη στωικότητα μέσα μου και ξέρω ότι η αναμονή στην υιοθεσία λειτουργεί ως περίοδος προετοιμασίας.
Πώς είναι να είσαι queer μονογονέας στην Ελλάδα που μεγαλώνει δύο παιδιά που υιοθέτησε από την Αφρική;
Σίγουρα δεν είναι όλα λυμένα, ούτε είναι εύκολα να μας δεχτούν παντού. Νομίζω ότι υπάρχουν κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας που όλα αυτά τους είναι πάρα πολύ δύσκολα. Πιστεύω, όμως, πως όσο μιλάμε, όσο ανοίγουμε την εικόνα μας, όσο ανοίγουμε το μυαλό μας και όσο δεν φοβόμαστε τις λέξεις μας, τότε και οι άνθρωποι μπορούν να δουν ότι το διαφορετικό δεν έχει τίποτα το τρομακτικό, όποια κι αν είναι η διαφορετικότητά του, είτε είναι το χρώμα του δέρματος, είτε είναι ότι η μαμά ερωτεύεται γυναίκες, είτε είναι τα κιλά, είτε οτιδήποτε. Αυτό είναι το μαγικό και το όμορφο σε μια κοινωνία, ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί.
Γιατί παιδί σου τελικά είναι το πλάσμα που ζει στο σπίτι σου, που είναι άρρωστο και το φροντίζεις, που είναι χαρούμενο μαζί σου, που έχεις τη μυρωδιά του, που έχεις την αγκαλιά του.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως μια γιαγιά από το χωριό μου, 85 χρονών γυναίκα, έβαλε τον εγγονό της να μου στείλει μήνυμα στα social. Με είδε λοιπόν σε μια συνέντευξη να λέω ότι ερωτεύομαι γυναίκες, ότι έχω δύο μαύρα παιδιά, ότι τα μεγαλώνω μόνη μου, κι ένιωσε την ανάγκη να μου πει πόσο περήφανο αισθάνεται το χωριό μου, η Κορομηλιά Δομοκού, που ένας άνθρωπος από εκεί υιοθέτησε δυο μαύρα παιδιά και πόσο τη συγκίνησαν αυτά που είπα. Κι εγώ συγκινήθηκα βαθιά με αυτό το μήνυμα. Αυτή είναι πραγματική κατάκτηση, και προφανώς δεν είναι δική μου, είναι κατάκτηση για όλη την κοινωνία.
Φωτογράφος: Βασίλης Φωτίου
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Interview – Marie Claire | Ό,τι έχει σημασία για τις γυναίκες .
Γιατί παιδί σου τελικά είναι το πλάσμα που ζει στο σπίτι σου, που είναι άρρωστο και το φροντίζεις, που είναι χαρούμενο μαζί σου, που έχεις τη μυρωδιά του, που έχεις την αγκαλιά του.
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below