
Κ Στην περιγραφή της θεατρικής παράστασης όπου συμμετέχει φέτος η κ. Ανδρεαδάκη, «Dogville» του Άρη Μπινιάρη, βασισμένης στην ομώνυμη ταινία του Λαρς φον Τρίερ, βρίσκω ένα ερώτημα που ταιριάζει και στις κακοποιητικές σχέσεις που σκιαγραφούνται στη «Θάλασσα από γυαλί»: Πόση συγχώρεση αντέχει η αδικία; «Η αδικία μπορεί να εμπεριέχει τη συγχώρεση αν υπάρχει έμπρακτη μεταμέλεια από τον θύτη», πιστεύει η ηθοποιός. «Αν ο θύτης δεν αναγνωρίσει το κακό που προκάλεσε και δεν προσπαθήσει να επανορθώσει, τότε η συγχώρεση μετατρέπεται σε αδυναμία, σε συνενοχή. Στο Dogville, όπως και στη ζωή, όταν η αδικία γίνεται σύστημα και εκμετάλλευση χωρίς τέλος, τότε θεωρώ ότι η τιμωρία και η κάθαρση είναι μονόδρομος». «Η αδικία μπορεί να εμπεριέχει τη συγχώρεση αν υπάρχει έμπρακτη μεταμέλεια από τον θύτη. Αν ο θύτης δεν αναγνωρίσει το κακό που προκάλεσε και δεν προσπαθήσει να επανορθώσει, τότε η συγχώρεση μετατρέπεται σε αδυναμία, σε συνενοχή». Τι συμβολίζει μια road movie στην Ελλάδα, ειδικά μια road movie με γυναίκα πίσω από το τιμόνι όπως η «Θάλασσα από γυαλί»; «Σίγουρα ο δρόμος είναι ένα ακόμα ανδρικό πεδίο, άσχετα αν υπάρχουν πλέον πάρα πολλές γυναίκες οδηγοί. Όταν βγαίνεις από τη θέση του συνοδηγού και μπαίνεις σε εκείνη του οδηγού, ξεκινάς ένα ταξίδι στον χώρο της ισονομίας. Κι αν με ρωτάτε για τη Βαγγελιώ, όταν παίρνει το τιμόνι στα χέρια της, εκεί ξεκινάει να ασκεί το δικό της δικαίωμα να έχει τον έλεγχο της ζωής της και να ορίζει την κατεύθυνσή της». Δείτε το τρέιλερ της ταινίας:
Info
H avant-première της ταινίας στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει προγραμματιστεί για τις 8 Νοεμβρίου, στις 18:45, στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης. Από τις 12 Νοεμβρίου η «Θάλασσα από γυαλί» θα προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες από τη Weird Wave.
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below



