Γιατί μας δυσκολεύει να κάνουμε πράγματα μόνοι και πώς η σχέση με τον εαυτό μας γίνεται το πιο σημαντικό βήμα ελευθερίας
Unsplash
Η ανάγκη για επιβεβαίωση και η ασφάλεια της παρέας
Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και στα χόμπι ή στη γυμναστική. Πόσες φορές δεν έχεις πει “δεν πάω αν δεν έρθει κι εκείνη μαζί”; Όχι επειδή δεν μπορείς, αλλά επειδή η παρουσία κάποιου άλλου λειτουργεί σαν ασφάλεια. Σου δίνει έναν ρόλο, μια άνεση, μια αίσθηση ότι αν κάτι δεν πάει καλά, δεν θα είσαι μόν@ να το διαχειριστείς.
Και φυσικά, υπάρχει και ο παράγοντας της συνήθειας. Έχουμε μάθει να μοιραζόμαστε τα πάντα. Από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο σημαντικά. Οπότε, όταν κάτι δεν μοιράζεται, μοιάζει λιγότερο πραγματικό ή λιγότερο απολαυστικό. Σαν να χρειάζεται επιβεβαίωση για να έχει αξία.
Όλα αυτά όμως δεν σημαίνουν ότι η μοναχικότητα είναι κάτι αρνητικό. Σημαίνει απλώς ότι δεν έχουμε μάθει να τη διαχειριζόμαστε. Οι άνθρωποι είναι όντως φτιαγμένοι για σύνδεση, αλλά όχι αποκλειστικά. Η σχέση με τον εαυτό μας είναι εξίσου σημαντική, απλώς δεν καλλιεργείται το ίδιο.
Η καλή είδηση είναι ότι αυτό αλλάζει, και δεν χρειάζεται να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη.
Πώς να ξεκινήσεις τα Solo Dates (και να το απολαύσεις)
Ξεκινά από μικρά, σχεδόν ασήμαντα βήματα. Να πας για έναν καφέ μόνη σου, χωρίς ακουστικά. Να κάνεις μια βόλτα χωρίς να κοιτάς το κινητό κάθε δύο λεπτά. Να πας σινεμά και να δεις μια ταινία που πραγματικά θέλεις, χωρίς να χρειαστεί να τη συζητήσεις αμέσως μετά.
Στην αρχή, θα νιώσεις άβολα. Είναι φυσιολογικό. Είναι σαν να εκπαιδεύεις έναν μυ που δεν έχεις χρησιμοποιήσει. Με τον καιρό όμως, αυτή η αμηχανία μετατρέπεται σε άνεση και μετά σε απόλαυση.
Επίσης, βοηθάει να βάλεις μικρές “προθέσεις” σε αυτές τις στιγμές. Αντί να πεις “πάω μόν@ για καφέ”, πες “πάω να χαλαρώσω”, “πάω να σκεφτώ”, “πάω να απολαύσω λίγο χρόνο χωρίς πίεση”. Δίνει νόημα και κατεύθυνση στην εμπειρία.
Και κάτι ακόμα: δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόν@. Το ζητούμενο δεν είναι να απομονωθείς, αλλά να μπορείς να σταθείς και μόν@ σου όταν το θέλεις, να έχεις την επιλογή.
Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι “γιατί φοβόμαστε να κάνουμε πράγματα μόνοι μας”, αλλά “γιατί δεν μας έχουν μάθει ότι μπορούμε”. Και όταν το ανακαλύψεις, αλλάζει κάτι πολύ βασικό: δεν περιμένεις πια τους άλλους για να ζήσεις τη ζωή σου. Και αυτό, όσο απλό κι αν ακούγεται, είναι μια μικρή μορφή ελευθερίας.