Η απάντηση, όσο απρόσμενη κι αν είναι, μπορεί να βρίσκεται στην ψυχολογία μας – συγκεκριμένα, στο στυλ προσκόλλησής μας. Πολλοί από εμάς είτε έχουμε είτε συναντάμε άτομα με αποφευκτικό στυλ προσκόλλησης (avoidant attachment style) – κι αυτό ίσως εξηγεί γιατί οι σχέσεις μοιάζουν όλο και πιο εφήμερες.
Μπορεί να θέλουμε την αγάπη και τη σύνδεση, όμως όταν τις αποκτούμε, κάτι μέσα μας μας λέει να κρατήσουμε αποστάσεις. Και αυτό μας κάνει να χανόμαστε – ή να φεύγουμε εμείς πρώτοι.
Επιπλέον, τα social media ενισχύουν την αίσθηση ότι «κάτι καλύτερο» μάς περιμένει στην επόμενη στροφή. Οι συνεχείς συγκρίσεις, η πίεση να φανούμε «τέλειοι» και η ανασφάλεια που γεννούν τα ψηφιακά πρότυπα μάς κάνουν να φοβόμαστε τη βαθιά σύνδεση. Έτσι, προτιμάμε να φλερτάρουμε, να περνάμε καλά, αλλά να μην δεσμευόμαστε πραγματικά – για να μην πληγωθούμε.
Αν το εντοπίζουμε στους άλλους, μπορούμε να επιλέξουμε: είτε να το συζητήσουμε και να προσπαθήσουμε να το δουλέψουμε μαζί τους, είτε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και να φύγουμε πριν πληγωθούμε.
Κι αν το κάνουμε εμείς;
Αν νιώθουμε ότι εμείς είμαστε αυτοί που φεύγουν όταν τα πράγματα γίνονται πιο «σοβαρά», δεν χρειάζεται να νιώθουμε ντροπή – χρειάζεται να κατανοήσουμε. Αναγνωρίζοντας τα μοτίβα μας, μπορούμε να ξεκινήσουμε τη θεραπεία τους. Η ψυχοθεραπεία είναι ένας πολύτιμος σύμμαχος σε αυτή τη διαδικασία. Μας βοηθά να ανακαλύψουμε τι κρύβεται πίσω από τις αντιδράσεις μας, να αναγνωρίσουμε τα τραύματα και να δημιουργήσουμε νέα μοτίβα – πιο ασφαλή και υγιή. Στο τέλος της ημέρας, όλοι αξίζουμε μια σχέση στην οποία δεν φοβόμαστε να ανοιχτούμε. Κι αυτό ξεκινά από εμάς.
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below
