ΕΗ Vanessa Friedman, μέσα από την απάντησή της, λέει πως θεωρεί ότι το πραγματικό ζήτημα δεν αφορά τόσο το thrifting όσο την ανάπτυξη και την κατανόηση του προσωπικού στιλ. Όπως επισημαίνει, είναι πιθανό η αναγνώστρια να έχει παρασυρθεί από την ευφορία της ανακάλυψης ενός ξεχωριστού αντικειμένου, αφήνοντας τον ενθουσιασμό της στιγμής να καθορίσει την αγορά, χωρίς να εξετάζει αν το συγκεκριμένο ρούχο ταιριάζει πραγματικά στη ζωή και την καθημερινότητά της.
Αυτό είναι ένα σύνηθες και απολύτως κατανοητό φαινόμενο. Ένα μεγάλο μέρος της γοητείας του thrifting βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την απρόβλεπτη διαδικασία αναζήτησης. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος ξεχασμένος θησαυρός μπορεί να κρύβεται ανάμεσα στις κρεμάστρες: ένα σπάνιο κομμάτι από έναν σχεδιαστή του παρελθόντος ή ένα απροσδόκητο εύρημα που κυκλοφόρησε μόλις την προηγούμενη σεζόν. Η χαρά της ανακάλυψης είναι συχνά πολύ μεγαλύτερη από εκείνη της αγοράς ενός ακόμη ρούχου που βρίσκεται παντού στα social media.
Παράλληλα, η αγορά second-hand αποτελεί μια πιο βιώσιμη προσέγγιση στην κατανάλωση της μόδας, καθώς όσο περισσότερο παραμένει ένα ρούχο σε κυκλοφορία, τόσο περισσότερο παρατείνεται η διάρκεια ζωής του. Η Friedman δεν προτείνει, επομένως, την εγκατάλειψη του vintage. Αντιθέτως, υποστηρίζει ότι αξίζει να στραφούμε περισσότερο στη μεταχειρισμένη αγορά, αντί να ενισχύουμε την υπερταχεία μόδα.
Το πρόβλημα, ωστόσο, ενδέχεται να βρίσκεται στα ίδια τα κριτήρια επιλογής. Ίσως η αναζήτηση να επικεντρώνεται υπερβολικά στα εκκεντρικά, εντυπωσιακά κομμάτια, τα οποία μοιάζουν ξεχωριστά μέσα στο κατάστημα, αλλά δεν βρίσκουν εύκολα τη θέση τους στην καθημερινή γκαρνταρόμπα. Όπως επισημαίνει ο Hamish Bowles, ένας από τους σημαντικότερους συλλέκτες vintage, τον οποίο συμβουλεύτηκε η Friedman, ακόμη και σε ένα thrift store μπορεί κανείς να ανακαλύψει ένα εξαιρετικό μαύρο παντελόνι ή μια κλασική καμπαρντίνα. Απλώς, δεν μπορεί να υπολογίσει σε αυτό ή να προγραμματίσει εκ των προτέρων μια τέτοια ανακάλυψη.
Υπάρχουν, άλλωστε, περιπτώσεις όπου ένα ρούχο που έμοιαζε συναρπαστικό στο κατάστημα καταλήγει να θυμίζει περισσότερο με αστείο κοστούμι όταν φορεθεί στην πραγματική ζωή -πιθανότατα αυτός να είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους βρέθηκε εξαρχής στη μεταχειρισμένη αγορά. Η λύση δεν είναι να εγκαταλείψει κανείς τα ιδιαίτερα vintage κομμάτια που έχει συγκεντρώσει, αλλά να μάθει να τα εντάσσει σε μια γκαρνταρόμπα που εξυπηρετεί πραγματικά τις ανάγκες του.
Η Friedman προτείνει να ξεκινήσουμε από μια βάση διαχρονικών ρούχων: ένα καλοραμμένο μαύρο παντελόνι, ένα λευκό πουκάμισο, ένα κασμιρένιο πουλόβερ με στρογγυλή λαιμόκοψη, ένα λευκό T-shirt από χοντρό βαμβάκι και ένα navy σακάκι. Πρόκειται για κομμάτια στα οποία αξίζει να επενδύσει κανείς, δίνοντας έμφαση στην ποιότητα των υφασμάτων και της κατασκευής τους.
Ένα ακόμη χρήσιμο εργαλείο για όσους δυσκολεύονται να περιορίσουν τις vintage αγορές τους είναι ο κανόνας «one in, one out»: για κάθε νέο κομμάτι που μπαίνει στη ντουλάπα, ένα άλλο αποχωρεί.
Το vintage δεν χρειάζεται να είναι μια συλλογή από ενδιαφέροντα αντικείμενα που παραμένουν κρεμασμένα στην ντουλάπα. Μπορεί να αποτελέσει ουσιαστικό μέρος μιας προσωπικής αισθητικής, αρκεί οι επιλογές να γίνονται με μεγαλύτερη συνειδητότητα.
Το ζητούμενο δεν είναι να σταματήσουμε να αναζητούμε θησαυρούς, αλλά να αναρωτιόμαστε, πριν από κάθε αγορά, αν αυτό που ανακαλύψαμε θα φορεθεί πραγματικά, αν ταιριάζει με όσα ήδη έχουμε και αν εκφράζει τον άνθρωπο που είμαστε σήμερα.
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below