Αυτή ακριβώς είναι η γλώσσα του Marc Laumond, ενός δημιουργού που εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες κινείται στα όρια ανάμεσα στη μόδα, το design, τη σκηνογραφία και την αρχιτεκτονική του εμπορίου, αντιμετωπίζοντας κάθε βιτρίνα ως έναν δημόσιο χώρο πολιτισμού. Η επαγγελματική του διαδρομή ξεκινά στο Παρίσι, όταν ακόμη σπούδαζε design και βρέθηκε στο εμβληματικό Colette. Το θρυλικό concept store δεν υπήρξε απλώς ένα κατάστημα: αποτέλεσε έναν τόπο όπου η μόδα συνάντησε τη σύγχρονη τέχνη, τη μουσική, τη φωτογραφία και τη νεότερη δημιουργική σκηνή, επηρεάζοντας μια ολόκληρη γενιά δημιουργικών διευθυντών. Εκεί ο Laumond αντιλήφθηκε ότι η μόδα και το retail, δύο έννοιες άμεσα συνυφασμένες, μπορούν να λειτουργήσουν ως πολιτιστική εμπειρία και όχι μόνο ως εμπορική δραστηριότητα.
Δεν περιγράφει, ωστόσο, απλώς μια διαδικασία αισθητικών επιλογών αλλά μια συνεχή άσκηση παρατήρησης της κοινωνίας. Γιατί οι τάσεις, όπως υποστηρίζει, δεν γεννιούνται αποκλειστικά στις πασαρέλες
Η παρατήρησή του συνοψίζει μια ευρύτερη μετατόπιση που χαρακτηρίζει τη διεθνή βιομηχανία της μόδας. Στη θέση του παραδοσιακού λιανεμπορίου αναπτύσσεται αυτό που πολλοί αποκαλούν retailtainment: καταστήματα που δεν λειτουργούν αποκλειστικά ως σημεία πώλησης αλλά ως χώροι εμπειρίας, πολιτισμού και συνάντησης. Εκθέσεις, performances, εγκαταστάσεις, συνεργασίες με καλλιτέχνες και ειδικά events αποτελούν πλέον αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας ενός σύγχρονου πολυκαταστήματος. Μέσα σε αυτό το νέο τοπίο, οι βιτρίνες αποκτούν ακόμη πιο σύνθετο ρόλο. «Θέλουμε να προκαλέσουμε ένα συναίσθημα
Η αντίληψη αυτή αποτυπώνεται και στη συμμετοχή του Attica στο Open House, όπου το πολυκατάστημα παρουσιάστηκε ως μέρος της αρχιτεκτονικής ταυτότητας της Αθήνας. Για τον Laumond, οι βιτρίνες αποτελούν το φυσικό σημείο συνάντησης ανάμεσα στην τέχνη, τη μόδα, την αρχιτεκτονική και το design. «Μου αρέσει να προσκαλώ τοπικούς δημιουργούς και να αναδεικνύω το ελληνικό ταλέντο. Αυτό το καλοκαίρι, για παράδειγμα, οι βιτρίνες θα δημιουργηθούν σε συνεργασία με τη Mantility, ένα ελληνικό brand που συνεργάζεται με πολλούς καλλιτέχνες» μας λέει, περιγράφοντας τη μοναδική, γι αυτόν εμπειρία.
Στο τέλος της συζήτησης, η σκέψη του επιστρέφει εκεί από όπου ξεκίνησε: στον άνθρωπο που σταματά μπροστά στη βιτρίνα-όχι ως καταναλωτή, αλλά ως θεατή. «Δεν μπορούμε να απευθυνθούμε σε όλους. Εκείνο που θέλω είναι να προσφέρω στον επισκέπτη κάτι ποιητικό, αστείο ή μαγικό. Έχουμε ανάγκη να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε.» Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη μιας βιτρίνας: όχι να μας πείσει απλώς να αγοράσουμε ένα προιόν, αλλά να μας κάνει να σηκώσουμε για λίγο το βλέμμα από την καθημερινότητα και να θυμηθούμε ότι ακόμη και η πόλη μπορεί να μετατραπεί σε σκηνή, όταν κάποιος ξέρει να αφηγείται ιστορίες μέσα από το φως, τα αντικείμενα και τη φαντασία.
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below
