«Εγώ στη θέση σου δεν θα το άφηνα να κάνει τόσες ώρες οθόνη», «μήπως είσαι λίγο υπερβολικός με το φαγητό;» ή «εμείς στην ηλικία του κοιμόμασταν ήδη μόνοι μας». Αν έχεις βρεθεί έστω και μία φορά σε μια συζήτηση για την ανατροφή παιδιών, πιθανότατα έχεις ακούσει κάποια από αυτές τις ατάκες. Μπορεί, μάλιστα, να έχεις πει κι εσύ μία, πιστεύοντας ότι προσφέρεις μια χρήσιμη συμβουλή.
Αυτό σημαίνει, ότι η κριτική δεν οδηγεί απαραίτητα σε αλλαγή συμπεριφοράς. Αντίθετα, μπορεί να κάνει τον γονιό να κλειστεί στον εαυτό του, να αποφεύγει να μοιράζεται τις δυσκολίες του ή να αισθάνεται ότι πρέπει διαρκώς να απολογείται για τις αποφάσεις του.
Οι αποφάσεις για την ανατροφή ενός παιδιού επηρεάζονται από πολλούς παράγοντες: τις ανάγκες του ίδιου του παιδιού, τις συνθήκες της οικογένειας, τις οικονομικές δυνατότητες, τις πολιτισμικές αντιλήψεις, αλλά και τις συμβουλές των ειδικών. Αυτό που λειτουργεί σε ένα σπίτι δεν είναι απαραίτητο ότι θα λειτουργήσει και σε ένα άλλο.
Για παράδειγμα, αν ένας γονιός δυσκολεύεται να διαχειριστεί ένα ξέσπασμα θυμού του παιδιού του σε δημόσιο χώρο, πιθανότατα δεν χρειάζεται κάποιον να του εξηγήσει τι θα έπρεπε να είχε κάνει διαφορετικά. Μπορεί να χρειάζεται απλώς λίγο χρόνο, κατανόηση ή πρακτική βοήθεια εκείνη τη στιγμή. Αντίστοιχα, όταν κάποιος μοιράζεται ότι το παιδί του δυσκολεύεται να κοιμηθεί, μια παρατήρηση του τύπου «εγώ δεν είχα ποτέ τέτοιο πρόβλημα» δεν προσφέρει απαραίτητα κάτι χρήσιμο. Κάθε παιδί έχει διαφορετικές ανάγκες και κάθε οικογένεια διαφορετική καθημερινότητα.
Η Δρ. Santorelli υπογραμμίζει, επίσης, ότι τα σχόλια για τον τρόπο με τον οποίο κάποιος επιλέγει να τρώει, να ζει, να εργάζεται ή να ξεκουράζεται συχνά αποκαλύπτουν περισσότερο τις αξίες εκείνου που μιλά παρά τις πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου που δέχεται το σχόλιο. Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να σταματήσουμε να ενδιαφερόμαστε για τους ανθρώπους γύρω μας, αλλά να μάθουμε να ξεχωρίζουμε την υποστήριξη από την ανάγκη να υποδείξουμε στους άλλους τι κάνουν λάθος.