Ίσως λοιπόν, όσοι έχουμε παιδιά στην εφηβεία
«Βασικά ως γονιός πρέπει, απλά, να είσαι διαθέσιμος για το έφηβο παιδί σου – είτε αυτό σημαίνει να το πας σε μια εξωσχολική δραστηριότητα είτε να μιλήσεις μαζί του μέχρι αργά το βράδυ για μια “κακή φίλη” που το πλήγωσε
«Μπορώ να επιβεβαιώσω από πρώτο χέρι πόσο πολύ μάς χρειάζονται τα παιδιά σε αυτά τα ταραχώδη χρόνια των μεταβάσεων της εφηβείας(γράφει η Johnson), όταν δεν είναι ακόμα αρκετά μεγάλα και αυτόνομα. Παρόλο που δεν χρειάζονται τη φροντίδα μας όλη μέρα, τώρα προσπαθούν να βρουν το μονοπάτι που θα ακολουθήσουν στη ζωή τους και να απολαύσουν τη νιότη τους, ενώ ταυτόχρονα σηκώνουν το αβάστακτο βάρος της ενηλικίωσης που πλησιάζει απειλητικά, πιέζοντας τους ώμους τους».
Οι γονείς εφήβων ερχόμαστε αργά ή γρήγορα αντιμέτωποι με ό,τι η Guardian αποκαλεί, με πικρό χιούμορ, «τη λίστα της αποκάλυψης»: «Βοηθήστε τα να ξεκινήσουν τη ζωή τους. Προσευχηθείτε ότι δεν θα τα παρατήσουν. Προσευχηθείτε ακόμα περισσότερο ότι θα είναι ασφαλή (διαταραχές, ναρκωτικά, ψυχική υγεία, τα πάντα). Προστατεύστε τη σωματική και συναισθηματική υγεία τους. Αποφύγετε, ενδεχομένως, μια απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη…».
Οι γονείς εφήβων ερχόμαστε αργά ή γρήγορα αντιμέτωποι με ό,τι η Guardian αποκαλεί, με πικρό χιούμορ, «τη λίστα της αποκάλυψης»: «Βοηθήστε τα να ξεκινήσουν τη ζωή τους. Προσευχηθείτε ότι δεν θα τα παρατήσουν. Προσευχηθείτε ακόμα περισσότερο ότι θα είναι ασφαλή (διαταραχές, ναρκωτικά, ψυχική υγεία, τα πάντα)».
Και σαν να μη μας έφταναν όλα τα παραπάνω, έχουμε και τις προειδοποιήσεις των ειδικών και των στατιστικών για επιδείνωση της ψυχικής υγείας των εφήβων και των νέων στις μέρες μας.
Με όλα αυτά τα δεδομένα, η ιδέα μιας μακροχρόνιας άδειας από τη δουλειά μοιάζει ανακουφιστική, έως και λυτρωτική, αλλά για πολλές οικογένειες είναι απλά ανέφικτη, όπως παραδέχεται η αρθρογράφος. «Σε πολλά νοικοκυριά ένα εισόδημα δεν αρκεί για να πληρωθούν οι λογαριασμοί και το ψυγείο δεν γεμίζει ως διά μαγείας με τρόφιμα». Κάποια νοικοκυριά δυσκολεύονται να βγάλουν τα έξοδα του μήνα ακόμα και με δύο εισοδήματα. Και, σε κάθε περίπτωση, πολλοί δεν θέλουν, ή διστάζουν να ρισκάρουν, ένα διάλειμμα από την καριέρα που έχτισαν με τόσο κόπο.
Όχι αναπάντεχα, όταν ένας από τους δύο γονείς αποφασίζει να το κάνει αυτό το διάλειμμα, είναι η μητέρα. Συχνά, μια μητέρα βασανισμένη από ενοχές, σε μια κοινωνία που, όπως μάς υπενθυμίζει το άρθρο, «έχει μηδενική ανοχή σε εφηβικά προβλήματα συμπεριφοράς».
«Ένα τεράστιο κοινωνικό στίγμα συνοδεύει τους εφήβους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες ή μοιάζουν να είναι εκτός ελέγχου» σύμφωνα με την Guardian. «Μπορεί λοιπόν να μιλάμε όλη μέρα για βρεφικούς κολικούς και εκπαίδευση στην τουαλέτα, αλλά τι γίνεται με τους εφήβους που βρίζουν, που αντιμετωπίζουν τρομακτικές διατροφικές διαταραχές ή καπνίζουν όλο και περισσότερο χόρτο;».
«Μπορεί λοιπόν να μιλάμε όλη μέρα για βρεφικούς κολικούς και εκπαίδευση στην τουαλέτα, αλλά τι γίνεται με τους εφήβους που βρίζουν, που αντιμετωπίζουν τρομακτικές διατροφικές διαταραχές ή καπνίζουν όλο και περισσότερο χόρτο;».
Κάποιες μαμάδες αναζητούν εναλλακτικές, ώστε να παραμείνουν στην αγορά εργασίας χωρίς να απέχουν από τη ζωή των εφήβων τους. Για παράδειγμα, σε ένα άρθρο του Parents, μια Αμερικανίδα ονόματι Heidi λέει ότι έκανε μια στροφή καριέρας από τη διδασκαλία στη λογιστική, για να μπορεί να εργάζεται από το σπίτι. Ίσως κι εμείς να έχουμε στο περιβάλλον μας περιπτώσεις γυναικών (κυρίως) που είτε κατέφυγαν στην part-time απασχόληση είτε αξιοποίησαν την κουλτούρα της τηλεργασίας που αναδύθηκε μετά την πανδημία (αν και δεν επεκτάθηκε στον βαθμό που θα μπορούσε) ώστε να γλιτώνουν χρόνο από τις καθημερινές μετακινήσεις και να περνούν περισσότερες ώρες στο σπίτι.
Η Johnson αναζητά τις δικές της φόρμουλες επιβίωσης όλης της οικογένειας στην εφηβεία, ακόμα και αν αυτές οι φόρμουλες δεν είναι τίποτα παραπάνω από ημίμετρα. «Για μένα, είναι οι διαδρομές που κάνουμε με το αυτοκίνητο. Μπορεί να πηγαίνω τα παιδιά σε χιλιάδες δραστηριότητες, αλλά έστω και στη διάρκεια αυτών των δεκαπεντάλεπτων διαδρομών ρίχνω μια ματιά στις ζωές τους, μέσα από μια αστεία ιστορία που έζησαν εκείνη τη μέρα ή ακόμα και από μια δυσκολία τους που μοιράζονται μαζί μου.
»Το δικό μου διάλειμμα από τη δουλειά ξεκίνησε μετά τη γέννα του πρώτου παιδιού μου αλλά δεν τελείωσε ποτέ – συνεχίζει η αρθρογράφος. Χαίρομαι πάντα γι’ αυτό; Όχι. Υπάρχουν φορές που εύχομαι να είχα συνεχίσει μια καριέρα που θα δικαιολογούσε τα δύο πτυχία που έχω κορνιζάρει στο υπόγειο; Φυσικά. Αλλά δεν μου απομένει πολύς χρόνος για τέτοιες ανησυχίες. Είναι σχεδόν τρεις το μεσημέρι και ο γιος μου με περιμένει να τον πάω στη σημερινή προπόνηση».
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below