Υπάρχει εκείνη η στιγμή, κάθε Σεπτέμβρη, που το σπίτι ξαναβρίσκει τον ρυθμό του. Τα σχολικά αγοράστηκαν, τα ρούχα δοκιμάστηκαν, οι δραστηριότητες κλείστηκαν. Όλα μοιάζουν έτοιμα. Κι όμως, μέσα μας, κάτι δεν σταματά ποτέ να δουλεύει.
Μια λίστα που τρέχει αδιάκοπα στο βάθος του μυαλού: ποιος έχει ραντεβού στον παιδίατρο, πότε λήγει η εγγραφή, ποιανού τα παπούτσια μίκρυναν, τι θα φάμε αύριο. Αυτό το ακούραστο «θυμάμαι τα πάντα» έχει ένα όνομα. Το λέμε αόρατο φορτίο και το κουβαλάμε συχνά χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε.
Τι είναι το αόρατο φορτίο
Δεν είναι οι δουλειές καθαυτές. Είναι η οργάνωση πίσω από τις δουλειές. Δεν είναι μόνο το ότι ετοιμάζουμε ένα γεύμα· είναι που θυμόμαστε ότι τελείωσε το ψωμί, ότι το παιδί δεν τρώει πια εκείνη τη φέτα, ότι αύριο έχει εκδρομή και χρειάζεται κάτι διαφορετικό.
Είναι η νοητική εργασία του να προβλέπεις, να σχεδιάζεις, να συντονίζεις. Μια εργασία που δεν φαίνεται, δεν μετριέται και σπάνια αναγνωρίζεται ούτε από τους γύρω μας, ούτε, πολλές φορές, από εμάς τις ίδιες. Και τον Σεπτέμβρη, αυτό το αόρατο φορτίο φουσκώνει. Η επιστροφή στη ρουτίνα δεν είναι απλώς μια αλλαγή προγράμματος· είναι η στιγμή που ξαναρχίζει ολόκληρη η αόρατη μηχανή.