Η Ανδρονίκη Αβδελιώτη ανήκει σε εκείνη την κατηγορία δημιουργών που δεν χαϊδεύουν ούτε το κοινό ούτε τους ήρωές του.Στο έργο “Ιωάννης Γαβριήλ Μπόργκμαν”, μιλάει για το ανεκπλήρωτο του έρωτα, την προδοσία, την φιλοδοξία, την εμμονή για εξουσία.
Οι ήρωες νιώθουν μοναξιά, έλλειψη αγάπης, κατανόησης. Είναι παγιδευμένοι στον μικρόκοσμο τους. Και ζουν σαν σκιές.Σε αυτό ακριβώς το στοιχείο συναντώ τον εαυτό μου. Στην ανάγκη για αποδοχή και αναγνώριση των πράξεων και των λαθών μας. Μια διαδικασία που, όσο δύσκολη κι αν είναι, μπορεί να οδηγήσει στην κάθαρση . Όχι μόνο τη δική μας, αλλά και εκείνων που έχουμε πληγώσει.Δεν είμαι, όμως, βέβαιη κατά πόσο συνειδητοποιεί πλήρως τις πράξεις της. Αν δηλαδή αναγνωρίζει το βάρος και τις συνέπειές τους. Νομίζω πως πιστεύει ότι αυτό που κάνει είναι σωστό. Και ίσως ακριβώς σε αυτό να βρίσκεται η αυταπάτη της.
Πιστεύεις ότι τελικά οι ήρωες του έργου τιμωρούνται ή απλώς αποκαλύπτονται;
Αποκαλύπτονται. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη τιμωρία για αυτούς. Αποκαλύπτονται στους άλλους οι αδυναμίες τους, οι πόθοι τους, οι σκοτεινές σκέψεις τους, η αλαζονεία τους, εκτίθενται ανεπανόρθωτα. Στο τέλος όμως, η αποκάλυψη γίνεται στον ίδιο τους τον εαυτό. Βλέπουν καθαρά ότι είναι απλοί θνητοί, με ατέλειες και αδυναμίες. Η συνειδητοποίηση αυτή είναι η πιο σκληρή τιμωρία γιατί δεν μπορούν να την αποφύγουν ή να την αγνοήσουν. Έχει γίνει ο καθρέφτης τους.
Τι απαιτεί από έναν ηθοποιό ένα έργο όπως αυτό, που βασίζεται περισσότερο στην εσωτερική σύγκρουση παρά στη δράση;
Βαθιά κατανόηση του έργου. Όπως με κάθε θεατρικό έργο. Η σύγκρουση, είτε είναι εσωτερική είτε εξωτερική, χρειάζεται προσεκτική μελέτη και πλήρη κατανόηση του κειμένου και των χαρακτήρων.
Υπάρχει κάποια στιγμή στην παράσταση που σε δυσκολεύει ιδιαίτερα κάθε φορά;
Όχι δεν υπάρχει κάτι που να με δυσκολεύει στην παράσταση. Θα ήταν τρομακτικό να υπήρχε!
Έχοντας υπάρξει και σκηνοθέτης και ηθοποιός στο ίδιο έργο σε άλλες δουλειές σου, πώς αλλάζει η ματιά σου όταν βρίσκεσαι μόνο στη σκηνή;
Όταν σκηνοθετώ και παίζω έχω την φροντίδα και το άγχος όλης της παράστασης. Είμαι πάντα και “πάνω και κάτω”. Το να είμαι σε μια παράσταση μόνο ως ηθοποιός με κάνει να είμαι λίγο πιο ήρεμη. Πάντα όμως με ενδιαφέρει μια παράσταση συνολικά.
Τι σε οδηγεί στην επιλογή των έργων που ανεβάζεις ή συμμετέχεις; Είναι ένστικτο ή στρατηγική;
Αγαπώ ιδιαίτερα τα κλασικά έργα. Όταν διαβάζω ένα κείμενο και αρχίζω να το φαντάζομαι στη σκηνή, όταν «ζωντανεύει» στο μυαλό μου, τότε αποφασίζω να το ανεβάσω. Όσον αφορά τα έργα στα οποία συμμετέχω ως ηθοποιός, η επιλογή καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τους ανθρώπους με τους οποίους θα συνεργαστώ. Είναι σημαντικό για μένα να περνάμε καλά.
Οι γυναικείοι χαρακτήρες του Ίψεν είναι συχνά μπροστά από την εποχή τους. Πόσο σύγχρονες θεωρείς τις γυναίκες του «Μπόργκμαν»;
Είναι γυναίκες, που δεν φοβούνται να διεκδικήσουν, να συγκρουστούν. Να παλέψουν για τις επιθυμίες τους. Δεν θα έλεγα ότι είναι μπροστά από την εποχή τους. Θα έλεγα πως ήταν σίγουρα οι πιο δυναμικές της εποχής τους. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που ξεχωρίζουν. Που είναι ικανοί για κάτι παραπάνω. Ή άνθρωποι που δεν τολμούν, που ζουν στη σκιά. Και τότε και τώρα. Δεν είναι θέμα εποχής άλλα προσωπικότητας. Οι γυναίκες του Ίψεν είναι γυναίκες τολμηρές που βγαίνουν μπροστά. Δεν κρύβονται πίσω από έναν άνδρα.
Πόσο δύσκολο είναι σήμερα για μια γυναίκα δημιουργό να επιβάλει τη φωνή της στο θέατρο χωρίς συμβιβασμούς;
Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες δεν σχετίζονται με το φύλο μας, αλλά με τη φύση της δουλειάς μας. Δεν ξέρω αν ποτέ έχω κριθεί ή αξιολογηθεί με συγκεκριμένο τρόπο επειδή είμαι γυναίκα, και δεν με απασχολεί να το μάθω. Προτιμώ να μην ασχολούμαι με αυτό, δεν με αφορά, δεν το αποδέχομαι, δεν το κατανοώ. Το θεωρώ ανόητο. Είμαι από τη φύση μου αρκετά αυτόνομη και ανεξάρτητη, και προχωρώ με τον δικό μου τρόπο, χωρίς συμβιβασμούς. Δουλεύω πολύ, ασταμάτητα, έχω κάνει πολλές θυσίες για το θέατρο, είμαι πάντα ειλικρινής σε ότι αφορά το αποτέλεσμα στη σκηνή. Αν έμπαινα στην διαδικασία να συμβιβαστώ θα ένιωθα ότι πετάω την δουλειά μου στα σκουπίδια.