Μεγάλη κουβέντα ανοίγουμε και το ξέρουμε. Και είναι μάλλον διαχρονική. Ο φόβος της δέσμευσης είναι υπαρκτός και δεν εμφανίζεται πάντα με προφανή τρόπο. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που αποφεύγουν συνειδητά τις σχέσεις, αλλά και εκείνοι που ενώ θέλουν να συνδεθούν, νιώθουν κάτι μέσα τους να «φρενάρει» όταν τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται πιο ουσιαστικά. Είναι μια εσωτερική μάχη μέσα σε όλο αυτό. Η ανάγκη για στενή σχέση από τη μία και ο φόβος της από την άλλη.
Photo by Josh Garner on Unsplash
Η δέσμευση ως έκθεση
Η δέσμευση δεν είναι απλώς το να είσαι με κάποιον. Είναι το να επιτρέπεις στον εαυτό σου να φανεί όπως πραγματικά είναι. Να δείξεις πλευρές σου που δεν είναι τέλειες, να μοιραστείς σκέψεις και συναισθήματα που σε κάνουν να νιώθεις ευάλωτη. Για πολλούς ανθρώπους, αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι.
Γιατί μαζί με αυτή την έκθεση έρχεται και ο κίνδυνος, να μην γίνεις αποδεκτή, να πληγωθείς, να χάσεις κάτι που επένδυσες συναισθηματικά. Αν κάποιος έχει μάθει να προστατεύεται από τέτοιες εμπειρίες, είναι λογικό να κρατάει αποστάσεις ακόμη κι αν μέσα του θέλει το αντίθετο.
Photo by Vitaly Gariev on Unsplash
Οι ρίζες του φόβου
Ο φόβος της δέσμευσης σπάνια αφορά μόνο το παρόν. Συχνά συνδέεται με εμπειρίες του παρελθόντος. Σχέσεις που δεν λειτούργησαν, απογοητεύσεις, ή ακόμα και το πώς ήταν οι πρώτες μας σχέσεις με σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μας. Εδώ παίζει ρόλο και ο τρόπος σύνδεσης (attachment style) που έχει αναπτύξει ο καθένας.
Είναι το «μοτίβο» με το οποίο σχετιζόμαστε. Κάποιοι νιώθουν ασφάλεια στην οικειότητα, ενώ άλλοι τη συνδέουν με πίεση, απόρριψη ή απώλεια. Έτσι, ενώ μπορεί να επιθυμούν μια σχέση, ταυτόχρονα την φοβούνται.
Αυτό δημιουργεί επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Ανθρωποι που απομακρύνονται όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, που αμφισβητούν τη σχέση χωρίς σαφή λόγο ή που «παγώνουν» τη στιγμή που η σύνδεση γίνεται πιο βαθιά. Αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι απαραίτητα ασυνέπεια, συχνά είναι τρόποι άμυνας.
Photo by rajat sarki on Unsplash
Από την αποφυγή στην επίγνωση
Στην ουσία, ο φόβος της δέσμευσης δεν αφορά τόσο τον άλλον, όσο το πώς μπορεί να νιώσει ο ίδιος ο άνθρωπος μέσα στη σχέση. Είναι ο φόβος της ευαλωτότητας, της εξάρτησης, της πιθανής απώλειας. Το πρώτο βήμα για να αντιμετωπιστεί είναι η επίγνωση. Να αναγνωρίσει κανείς τα μοτίβα του χωρίς ενοχή. Να καταλάβει πότε απομακρύνεται και γιατί. Να δει και να αναγνωρίσει τι είναι αυτό που προσπαθεί να προστατεύσει.
Από εκεί και πέρα, η αλλαγή έρχεται μέσα από μικρά, σταθερά βήματα. Να μείνει λίγο παραπάνω αντί να φύγει με την πρώτη δυσκολία. Να εκφράσει αυτό που νιώθει, ακόμα κι αν δεν είναι ξεκάθαρο. Να επιτρέψει στον εαυτό του να δοκιμάσει χωρίς να χρειάζεται απόλυτη σιγουριά.
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η ασφάλεια δεν προηγείται της δέσμευσης, χτίζεται μέσα σε αυτή. Μέσα από τη συνέπεια, την επικοινωνία και την εμπιστοσύνη που αναπτύσσεται με τον χρόνο. Δεν υπάρχει ένας «σωστός» τρόπος να σχετιστείς ή να αγαπήσεις. Υπάρχει όμως η επιλογή να πλησιάσεις, ακόμη κι αν φοβάσαι.
Διαβάστε ακόμα
Γιατί ερωτευόμαστε και πώς η αγάπη επηρεάζει το μυαλό και τη διάθεσή μας
Πώς να μην σε καταπιεί η κουλτούρα της αυτοβελτίωσης
Bed Rotting: Γιατί ο εγκέφαλος το χρειάζεται και πόσο καλό ή κακό κάνει τελικά