Στην καρδιά του Grand Palais στο Παρίσι, το σκηνικό της νέας επίδειξης του οίκου Chanel έδινε την αίσθηση ενός χώρου που βρίσκεται ακόμη σε διαδικασία κατασκευής. Γερανοί σε έντονα μονοχρωματικά χρώματα, κόκκινο, πράσινο, κίτρινο, μπλε και λευκό, υψώνονταν μέσα στη μεγάλη γυάλινη αίθουσα, σαν γλυπτά που μετατρέπουν την πασαρέλα σε εργοτάξιο ιδεών. Ήταν ένας ευρηματικός τρόπος για τον καλλιτεχνικό διευθυντή του οίκου, Matthieu Blazy, να υπαινιχθεί ότι η μόδα βρίσκεται πάντα σε εξέλιξη, ένα έργο που δεν ολοκληρώνεται ποτέ.
Ο Blazy χρησιμοποίησε αυτή τη μεταφορά για να αναδείξει μια βασική αρχή που χαρακτήρισε το έργο της Gabrielle Chanel: τη δημιουργική ένταση ανάμεσα σε αντιθέσεις. Από τις πρώτες κιόλας δεκαετίες του 20ού αιώνα, η Chanel είχε ανατρέψει τα δεδομένα της γυναικείας ένδυσης, ενσωματώνοντας στοιχεία από την ανδρική γκαρνταρόμπα και μετατρέποντάς τα σε σύμβολα κομψότητας και ελευθερίας κινήσεων.