
Ό Η γενιά της διαφάνειας Ο κ. Λάζαρος πιστεύει ότι η νέα νομοθεσία αποτελεί προϊόν μιας εποχής όπου η ανάγκη για διαφάνεια γίνεται όλο και πιο επιτακτική. «Για χρόνια, η αγορά εργασίας στην Ελλάδα λειτουργούσε με το “αμοιβή συζητήσιμη”, το “ανάλογα με τα προσόντα” και το “θα τα πούμε στη συνέντευξη”». Ακόμα και σήμερα, αναγνωρίζει ο ίδιος, κάποιοι εργοδότες φοβούνται ότι «αν δείξουν το νούμερο, θα χάσουν διαπραγματευτική δύναμη ή θα τους συγκρίνουν με τον “διπλανό”». Αλλά η επιλογή της πλατφόρμας του να δημοσιεύει μόνο αγγελίες που αναγράφουν την αμοιβή υπαγορεύτηκε από τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται, όπως εξηγεί. «Η εμπειρία μας είναι ξεκάθαρη: ο πιο γρήγορος τρόπος να βρεις προσωπικό είναι, απλώς, να πεις στον άλλον πόσο θα πληρωθεί. Μιλάμε για μια γενιά -και δεν εννοώ ηλικιακή κατηγορία αλλά όλους μας σήμερα- που έχει συνηθίσει στη διαφάνεια σε κάθε πτυχή της ζωής της. Όταν αγοράζεις ένα κινητό, βλέπεις την τιμή. Όταν παραγγέλνεις φαγητό, βλέπεις την τιμή πριν πατήσεις το κουμπί. Όταν ψάχνεις ρούχα, σπίτι, αυτοκίνητο, εισιτήριο, ξέρεις ακριβώς τι πληρώνεις και τι παίρνεις. Συγκρίνεις, διαβάζεις κριτικές, αποφασίζεις. Αυτός έχει γίνει ο φυσικός τρόπος σκέψης μας. Είναι λογικό λοιπόν να περιμένουμε το ίδιο και από τη δουλειά, που είναι ίσως η πιο σημαντική “συναλλαγή” της ζωής μας. «Όταν αγοράζεις ένα κινητό, βλέπεις την τιμή. Όταν παραγγέλνεις φαγητό, βλέπεις την τιμή πριν πατήσεις το κουμπί. Όταν ψάχνεις ρούχα, σπίτι, αυτοκίνητο, εισιτήριο, ξέρεις ακριβώς τι πληρώνεις και τι παίρνεις. Είναι λογικό λοιπόν να περιμένουμε το ίδιο και από τη δουλειά, που είναι ίσως η πιο σημαντική “συναλλαγή” της ζωής μας», Θωμάς Λάζαρος »Και εδώ μπαίνει κάτι που οι εργοδότες συχνά υποτιμούν: το υποσυνείδητο. Όταν κάποιος βλέπει μια αγγελία χωρίς μισθό, το μυαλό του δεν το διαβάζει ως ουδέτερο. Το διαβάζει ως κάτι που κρύβεται. Έρχεται σε σύγκρουση με όλα όσα έχει συνηθίσει να βλέπει οπουδήποτε αλλού. Αν ένα προϊόν στο ράφι δεν έχει τιμή, η πρώτη σκέψη είναι: “θα είναι ακριβό” ή “κάτι δεν πάει καλά”. Στην αγγελία εργασίας, η πρώτη σκέψη είναι “θα είναι λίγα” ή “θα με παιδέψουν”. Και ο εργαζόμενος, χωρίς καν να το συνειδητοποιήσει, προσπερνάει. Η αγγελία μπορεί να είναι εξαιρετική, αλλά δεν θα έχει την ευκαιρία να το αποδείξει». Όπως καταλήγει ο κ. Λάζαρος, «η διαφάνεια δεν είναι κόστος για τον σοβαρό εργοδότη. Είναι το πιο φτηνό και πιο αποτελεσματικό εργαλείο προσέλκυσης που έχει». Δεν είναι, επομένως, μόνο η νέα νομοθεσία που μας κάνει να αισιοδοξούμε, αλλά και οι νέοι όροι που τίθενται στην αγορά εργασίας, και από τους ίδιους τους εργαζόμενους, καθώς εκπαιδεύονται ώστε να διεκδικούν τις πληροφορίες και τα χρήματα που δικαιούνται. Ερχόμαστε έτσι λίγο πιο κοντά στο όνειρο ενός επαγγελματικού περιβάλλοντος όπου δεν προσπαθούμε να μάθουμε πόσα παίρνουν οι συνάδελφοί μας μέσα από πηγαδάκια και ψιθύρους στους διαδρόμους του γραφείου, απλά πηγαίνουμε στο τμήμα HR ή το λογιστήριο και υποβάλλουμε το αντίστοιχο αίτημα. Όπου γνωρίζουμε ότι αν δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, αυτό θα έχει αντίκρισμα στην αμοιβή μας και, κυρίως, ότι θα εξασφαλίσουμε ένα πιο αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για εμάς και τους αγαπημένους μας. Ένα περιβάλλον όπου δεν θα μας ακολουθεί, σαν μαύρο σύννεφο, το αίσθημα της μισθολογικής αδικίας, υπονομεύοντας την ψυχική υγεία και την εργασιακή απόδοσή μας. Μιλάμε για μια κατάσταση win win για εργαζόμενους και εργοδότες. Ερχόμαστε έτσι λίγο πιο κοντά στο όνειρο ενός επαγγελματικού περιβάλλοντος όπου δεν προσπαθούμε να μάθουμε πόσα παίρνουν οι συνάδελφοί μας μέσα από πηγαδάκια και ψιθύρους στους διαδρόμους του γραφείου, απλά πηγαίνουμε στο τμήμα HR ή το λογιστήριο και υποβάλλουμε το αντίστοιχο αίτημα. Η κ. Συριανού συνοψίζει ωραία την κατάσταση όπως φαίνεται να διαμορφώνεται από τη νέα νομοθεσία: «Η θέσπιση του νόμου για τη μισθολογική ισότητα είναι ένα πρώτο βήμα για την εξάλειψη των ανισοτήτων στην εργασία. Δεν αποτελεί “μαγική λύση” που θα εξαλείψει αυτόματα τις μισθολογικές ανισότητες ούτε επιβάλλει οριζόντιες αυξήσεις μισθών, μπορεί ωστόσο να λειτουργήσει ως ανάχωμα στις έμφυλες μισθολογικές διακρίσεις αλλά και ως καταλύτης για μια συνολικότερη κουλτούρα διαφάνειας, αξιοκρατίας και δικαιοσύνης στις εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα». Πέρα από τη νομοθεσία Δεν μπορούμε, ωστόσο, να αγνοήσουμε έναν ακόμα σημαντικό παράγοντα που μας κρατάει μακριά από την έμφυλη ισότητα στην αγορά εργασίας. Όσο οι γυναίκες παραμένουμε οι βασικοί φροντιστές όχι μόνο των παιδιών και του νοικοκυριού αλλά και των ηλικιωμένων γονιών μας, θα υστερούμε σε ευκαιρίες. Και το πρόβλημα δεν ξεκινάει μόνο από τη νοοτροπία μας αλλά και από την ανεπαρκή υποστήριξή μας από οικογένειες, επιχειρήσεις και θεσμούς. «Η θέσπιση του νόμου για τη μισθολογική ισότητα δεν αποτελεί “μαγική λύση” που θα εξαλείψει αυτόματα τις μισθολογικές ανισότητες ούτε επιβάλλει οριζόντιες αυξήσεις μισθών, μπορεί ωστόσο να λειτουργήσει ως ανάχωμα στις έμφυλες μισθολογικές διακρίσεις αλλά και ως καταλύτης για μια συνολικότερη κουλτούρα διαφάνειας», Μαρία Συριανού «Η συνεχής εκπαίδευση των manager για το τι σημαίνει και πώς εφαρμόζεται η ισοτιμία στην ανάπτυξη των εργαζομένων είναι πολύ σημαντική, γιατί ο μισθός συνδέεται άμεσα με τις ευκαιρίες που έχουν τα άτομα να εξελιχθούν», εξηγεί η κ. Κάσδαγλη. «Κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα, η ισότητα στη φροντίδα είναι το Α και το Ω της έμφυλης ισότητας στην εργασία: άδειες πατρότητας και ανατροφής για τους άνδρες, ισότιμη συμμετοχή των ανδρών σε όλες τις ευθύνες φροντίδας στην οικογένεια, αποστιγματοποίηση της απλήρωτης και πληρωμένης φροντίδας και φυσικά κρατικές και κοινωνικές δομές για την υποστήριξη των γονέων και των φροντιστών και φροντιστριών: Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται ασύνδετα με το τι συμβαίνει μέσα στο οκτάωρο της δουλειάς, όμως αποτελούν το πλαίσιο που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο αν μια γυναίκα θα έχει ή δεν θα έχει την αντοχή, την ευκαιρία και την υποστήριξη να μπει στην εργασία, να παραμείνει σε αυτήν και να φτάσει εκεί που θέλει και μπορεί». Advertisement – Continue Reading Below Advertisement – Continue Reading Below



