Laetitia Casta: Η γυναίκα-σύμβολο της Γαλλίας – Marie Claire

Για τη φωτογράφηση του Marie Claire ποζάρατε στην Κορσική. Ποια είναι η σχέση σας το μέρος όπου μεγαλώσατε;

Καταρχάς τη χαρά της συνεργασίας με μια φανταστική ομάδα νέων γυναικών για μια μάρκα που αφορά πραγματικά την οικογένεια. Μου αρέσει η ιδέα να μπορώ να απευθύνομαι σε νέες γυναίκες, μερικές φορές πολύ νέες, αλλά και σε πιο ώριμες γυναίκες ανάμεσά μας. Ολες μπορούν να βρουν κάτι που τους αρέσει, είναι μια μάρκα πολύ προσιτή.

Διαβάστε επίσης:Αποκλειστική συνέντευξη – Ελευθερία Πάτση

Δεν περιμένω το καλοκαίρι για να περάσω χρόνο με την οικογένειά μου, αλλά είναι αλήθεια ότι αυτή είναι η εποχή που μπορώ να αποσυνδεθώ, να διαβάσω βιβλία, για την ακρίβεια, ή απλώς να απομονωθώ.Ηταν περίπλοκη η μετάβαση από το μόντελινγκ στο σινεμά; Πρέπει να αντιμετωπίσατε πολλές προκαταλήψεις…

Τις βίωσα τις προκαταλήψεις. Κατάφερα, όμως, κάτι αδύνατο: να γίνω ηθοποιός παρότι εργαζόμουν ως μοντέλο. Στην πραγματικότητα, το πάθος μου για τον κινηματογράφο ήταν αυτό που με βοήθησε να τα καταφέρω. Μετέτρεψα αυτό που εμπόδιζε αυτή τη διαδικασία σε δύναμη, δηλαδή, δούλεψα πολύ, πολύ, πολύ σκληρά. Πήρα στα σοβαρά την κριτική, πήρα στα σοβαρά τη δουλειά.

Δεν φοβάμαι το γήρας. Είναι μέρος του κύκλου της ζωής. Ετσι είναι. Δεν καταλαβαίνω γιατί φοβόμαστε να φανούμε όπως πραγματικά είμαστε. Δεν είναι μια αντανάκλαση της ψυχής μας, αυτών που έχουμε ζήσει;

Τι σας τράβηξε λοιπόν στο σινεμά;

Διαβάστε επίσης:Αποκλειστική συνέντευξη: Χριστίνα Πομόνη (Συγγραφέας)

Οι ταινίες, οι σκηνοθέτες, ο Μπέργκμαν, ο Αντονιόνι, όλος ο ιταλικός κινηματογράφος της δεκαετίας του 1950, οι ταινίες του Κλοντ Σοτέ, του Ερίκ Ρομέρ. Οταν ήμουν μοντέλο, παρακολουθούσα πολλές ταινίες στα ταξίδια μου, επειδή περνούσα πολύ χρόνο στα αεροπλάνα.

Τι σχέση έχετε με την ομορφιά σας και την εικόνα που έχει ο κόσμος για εσάς;

Δεν το κρύβω ότι η μόδα με έκανε να συνειδητοποιήσω πως είχα δυνατότητες. Δεν θέλω να προσποιούμαι και να λέω ότι δεν καταλαβαίνω τι μου συνέβη, αλλά δεν έπαιξα ποτέ αυτό το παιχνίδι. Στον κινηματογράφο, η εμφάνισή μου με εμπόδιζε καμιά φορά να κάνω πράγματα. Νομίζω ότι εκεί η αναπαράσταση της ομορφιάς θεωρείται κάτι αβέβαιο. Επρεπε να παλέψω πολύ με αυτό. Είπα στον εαυτό μου: με τον καιρό, αυτό το πράγμα σίγουρα θα γίνει πιο άνετο. Και όντως είναι πιο ενδιαφέρον για μένα σήμερα απ’ ό,τι ήταν στην αρχή της καριέρας μου στον κινηματογράφο.

Διαβάστε επίσης:Γεράσιμος Δελαπόρτας – Αποκλειστική συνέντευξη στο Gynaika.gr

Από το #MeToo και μετά, νιώθετε ότι έχει αλλάξει ο τρόπος που σας κοιτάζουν οι άντρες και οι γυναίκες;

Νομίζω ότι βρισκόμαστε στην αρχή του #MeToo. Τα πράγματα θα αλλάξουν κι άλλο. Νομίζουμε ότι έχουμε πετύχει κάτι, αλλά αυτή είναι μόνο η αρχή μιας πολύ μεγάλης αλλαγής. Για μένα, το #MeToo ξεκίνησε πριν από πολύ καιρό. Ποτέ δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να μη με σέβονται. Πάντα ένιωθα ότι έπρεπε να επιβληθώ από αυτή την άποψη, ώστε να μην παγιδευτώ σε κάτι που δεν ήμουν εγώ. Ο τρόπος που λειτουργεί το μόντελινγκ σήμερα είναι εντελώς διαφορετικός από τότε που δούλευα, όταν δεν υπήρχε όλη αυτή η ασφάλεια, αυτός ο σεβασμός, αυτή η εκτίμηση για τα μοντέλα. Τίποτα από αυτά δεν υπήρχε. Για μένα ήταν σαν να πήγαινα στη ζούγκλα χωρίς να ξέρω τι θα βρω εκεί. Το ίδιο ισχύει και για τη βιομηχανία του κινηματογράφου.

Η μεγαλύτερη κόρη σας, η Σαχτίν Σεντναουί, είναι μοντέλο – της δώσατε συμβουλές;

Δεν χρειαζόταν, αφού με έβλεπε να εργάζομαι. Έμαθε παρακολουθώντας. Δεν μπήκε στο χώρο ανυποψίαστη. Ξέρει πώς λειτουργεί. Οπότε δεν έχει την αφέλεια που ίσως είχα εγώ. Οι νέοι είναι πολύ πιο ενημερωμένοι τώρα. Οι νέες γυναίκες στο μόντελινγκ σήμερα είναι επιχειρηματίες. Είναι πιο προστατευμένες σε ορισμένους τομείς, αλλά πρέπει να παραμένεις σε εγρήγορση, επειδή υπάρχουν πάντα κενά στο σύστημα.

Σάς φοβίζει το να γεράσετε;

Όχι, δεν νομίζω. Στην Κορσική έχουμε μια πολύ διαφορετική σχέση με το θάνατο – είναι η μεσογειακή μας πλευρά. Συνυπάρχουμε με τους νεκρούς. Κάνουμε αγρυπνίες, είναι μέρος της ζωής μας. Τους γιορτάζουμε, τους αγκαλιάζουμε. Εχω έρθει αντιμέτωπη με το θάνατο πολύ συχνά. Νομίζω ότι αυτό πρέπει να με έχει επηρεάσει σωματικά. Δεν φοβάμαι το γήρας. Είναι μέρος του κύκλου της ζωής. Ετσι είναι. Δεν καταλαβαίνω γιατί φοβόμαστε να φανούμε όπως πραγματικά είμαστε. Δεν είναι μια αντανάκλαση της ψυχής μας, αυτών που έχουμε ζήσει;

Συνέντευξη: Clovis Goux

Φωτογραφίας: Jonan Bresnan