Katie Kitamura: «Υπάρχει η προσδοκία οι γυναίκες να επιδεικνύουν τα αισθήματά τους» – Marie Claire

Αυτό το μικρό σε όγκο βιβλίο έγινε παγκόσμιο sensation σχεδόν αμέσως

Διαβάστε επίσης:Κατερίνα Παπαποστόλου: Η γυναίκα που δίνει φωνή στα αδέσποτα LikeWoman.gr

Και νομίζω ότι οι άνθρωποι συχνά θεωρούν πως η ιδέα της τεχνητής επιτέλεσης ρόλων και αυτών των στενών σχέσεων είναι κάτι κακό. Εγώ, όμως, πιστεύω ότι, αφενός μπορεί να είναι πολύ παιχνιδιάρικη και, αφετέρου, αποτελεί μέρος του τρόπου με τον οποίο μαθαίνουμε να υπάρχουμε μέσα στον κόσμο.

Είναι μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ερώτηση. Από πολύ νωρίς στην καριέρα μου, σχεδόν από τα πρώτα μου βήματα ως συγγραφέας, υπήρχε αυτή η τάση να χαρακτηρίζεται ο/η πρωταγωνιστής/-στριά μου ως ψυχρός/-ή. Είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί εγώ στην πραγματικότητα θεωρώ ότι πρόκειται για ανθρώπους με έντονα συναισθήματα και πάθος.Έγραψα το βιβλίο πριν από την ανατροπή της απόφασης Roe v. Wade και την αναίρεση της κατοχύρωσης αυτού του δικαιώματος. Όμως μπορούσα ήδη να διακρίνω ότι δεν ήταν απίθανο να συμβεί κάτι τέτοιο. Και με είχε εντυπωσιάσει η διστακτικότητα με την οποία οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν αυτό το θέμα… ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσαν. Μου είχε γίνει πολύ σαφές ότι οι λέξεις έχουν σημασία. Επομένως, θεωρώ ότι αυτή είναι μια απολύτως έγκυρη ερμηνεία. Με την έννοια ότι, για μένα, υπάρχουν κατά κάποιον τρόπο δύο βασικοί τρόποι ανάγνωσης του βιβλίου.Θυμάμαι ακόμη την αίσθηση όταν τα παιδιά μου ήταν πολύ, πολύ μικρά: υπήρχε αυτή η προσδοκία ότι θα έπρεπε να είναι εντελώς αυτονόητο πώς να είσαι μητέρα και ότι η μητρότητα θα έπρεπε να αποτελεί μια κάποιου είδους συνεκτική ταυτότητα. Και αυτό δεν ήταν η δική μου εμπειρία.

Στην αρχή ήταν εύκολο να νιώθει κανείς ότι όλοι έχουμε κάνει ένα τρομερό λάθος και ότι θα έπρεπε να έχουμε γίνει δικηγόροι με ειδίκευση στη μετανάστευση, ώστε να κάνουμε κάτι πραγματικά χρήσιμο. Σκεφτόμουν: «Θεέ μου, γιατί είμαι συγγραφέας; Αν ήμουν δικηγόρος για τα δικαιώματα της Πρώτης Τροπολογίας…». Αλλά δεν το έκανα αυτό. Όμως δεν νομίζω ότι είναι ασήμαντο το να επιμένει κανείς η γλώσσα να χρησιμοποιείται με ακρίβεια, να επιμένει κανείς ότι οι λέξεις έχουν σημασία, να αντιστέκεται —έστω και με έναν μικρό τρόπο— σε αυτό το απόλυτο «λεκτικό χάος» που παράγει καθημερινά ο Donald Trump, το οποίο όμως έχει εξαιρετική πολιτική δύναμη. Νομίζω ότι αυτό ξεπερνά τη λεγόμενη χαρισματικότητά του ή την ψυχαγωγική του αξία.

Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι πιο βαθύ στο μοτίβο του να λέει «δεν είπα αυτό», ή «δεν εννοούσα αυτό», ή «με παρεξηγήσατε», ή «ήταν αστείο». Υπάρχει κάτι στην έλλειψη σαφήνειας της γλώσσας του που είναι πραγματικά, πραγματικά επικίνδυνο.

Διαβάστε επίσης:Ανακαλύπτοντας τον εαυτό μας μέσα από τα βιβλία: Οι γυναίκες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης - Marie Claire

Δεν ξέρω αν θυμάστε στη συζήτηση εκείνο το σχόλιο για τους Αϊτινούς που «τρώγανε τα κατοικίδια». Το παρακολούθησα και σκέφτηκα: «Δεν μπορεί να εκλεγεί». Και, αντί γι’ αυτό, αυτό ήταν σχεδόν ακριβώς το πράγμα που τον οδήγησε στην εκλογή. Άρα υπάρχει κάποιο μάθημα εκεί. Δηλαδή, δεν ξέρω ακριβώς ποιο είναι, αλλά δεν είναι κάτι ευχάριστο.

– Εσείς, ως άνθρωποι που γράφετε, ίσως μπορείτε να το αξιοποιήσετε.

Πιθανόν. Δεν ξέρω πια. Δεν ξέρω τίποτα πια.

Διαβάστε επίσης:Πώς να ξεπεράσετε τις δυσκολίες και να πετύχετε

Η συζήτησή μας τελειώνει λίγο πριν η Katie Kitamura ανεβεί στη σκηνή της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης για μία ακόμα «οντισιόν», αυτή τη φορά μπροστά στο κοινό των θαυμαστών της που εξασφάλισαν μια θέση στο δροσερό αμφιθέατρο. Πριν κλείσουμε μού επιβεβαιώνει ότι το βιβλίο θα γίνει ταινία και πως εμπιστεύεται απόλυτα τη σκηνοθέτρια. Ακόμα, ετοιμάζει κάτι νέο, αλλά το καλοκαίρι θα ξεκουραστεί και θα ξεκινήσει πάλι τη δουλειά από το φθινόπωρο. Λέει πως η διαδικασία της επιμέλειας των κειμένων της γίνεται αργά και διαρκεί σχεδόν όσο και η συγγραφή του ίδιου του βιβλίου. Της απαντώ ότι στην Ελλάδα λέμε πως το καλό πράγμα αργεί να γίνει.

Πράγματι, περίμενα 25 χρόνια για να ακούσω με τα αυτιά μου μία συγγραφέα να λέει «εγώ δεν είχα αυτό στο μυαλό μου, αλλά μια χαρά μπορεί το κείμενό μου να εννοεί αυτό που λέτε». Μεγάλο πράγμα η ελευθερία να ερμηνεύεις τις λέξεις και να τους αποδίδεις τη δύναμη που θέλεις εσύ. Η Ακρόπολη στο βάθος «ψήνεται» κάτω από τον αττικό ήλιο. Η Katie Kitamura ποζάρει στο φακό και πιστεύω πως όλοι σκεφτόμαστε ότι θα θέλαμε να περνάμε από μια τέτοια ακρόαση κάθε μέρα.

Φωτογραφίες: Spiros Katopodis