Στην ταινία «Η λαθρέμπορος
«Το “κακό” είναι ένα πανίσχυρο αφήγημα, που πάντοτε ελκύει. Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση. Είναι το πρώτο σε μια συλλογική μνήμη που θέλουμε να παραχώσουμε, να ξεπεράσουμε. Αλλά αν δεν το έχεις διαχειριστεί με έναν τρόπο, θα έρθει να σε βρει. Είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι κομμάτι της ταυτότητάς μας», Εύη Καρκίτη, δημοσιογράφος, ιδρύτρια της ομάδας Thessaloniki Walking Tours
Etienne Delorieux / Unsplash Adam Stefanca / Unsplash Hugo Jones / Unsplash Και μετά είναι η θεραπευτική δύναμη της τέχνης, που πλέον συνταγογραφείται και από γιατρούς. Στην Αιδηψό ήταν για μένα, μεταξύ άλλων, η ταινία «Λουόμενοι». Η Εύη αναφέρεται στις εικαστικές τέχνες, όπως «το να μπεις μέσα σε ένα μουσείο, σε μια πινακοθήκη ή γλυπτοθήκη, ή και να μην μπεις – να σταθείς μπροστά σε ένα δημόσιο γλυπτό ή να δεις την αρχιτεκτονική των κτιρίων». Η ίδια σε ένα πρόσφατο ταξίδι στην Πάντοβα θυμάται ότι μπήκε στο παρεκκλήσι των Σκροβένι και «η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Δεν σου κρύβω πως μπροστά στην παράσταση της προδοσίας, ήρθα αντιμέτωπη με όλες τις προδοσίες της ζωής μου. Ο Τζιόττο έκανε ένα βιβλικό και θεολογικό θέμα τόσο ανθρώπινο. Αυτή είναι η Αναγέννηση».
Ένα ακόμα θεμελιώδες χαρακτηριστικό είναι ο χρόνος. Να καταφέρεις να βγεις από το τρελό όχημα του fight or flight, με το οποίο κινείσαι καθημερινά σε ιλιγγιώδεις ρυθμούς, να κατεβάσεις ταχύτητα και να ζήσεις συνειδητά τη στιγμή. «Τρέχουμε όλο και περισσότερο και είμαστε μονίμως προσανατολισμένοι στα επιτεύγματα, ακόμα και σε δραστηριότητες που προορίζονται για εμάς – δηλαδή μπορεί να κάνουμε γιόγκα και να αγχωνόμαστε για την επόμενη άσανα» εξηγεί η κ. Μουλάκη. «Βλέπουμε τον εαυτό μας σαν στιγμιότυπα στα social media παρά υπάρχουμε σε μία στιγμή, σε ένα περιβάλλον, σε μια συνθήκη. Πηγαίνουμε στη θάλασσα και αντί να αισθανθούμε το νερό, τον αέρα, παίζουμε με μια ρακέτα και μετά με μια μπάλα και μετά με ένα κινητό».
Η Εύη Καρκίτη μπήκε στο παρεκκλήσι των Σκροβένι και «η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Δεν σου κρύβω πως μπροστά στην παράσταση της προδοσίας, ήρθα αντιμέτωπη με όλες τις προδοσίες της ζωής μου. Ο Τζιόττο έκανε ένα βιβλικό και θεολογικό θέμα τόσο ανθρώπινο. Αυτή είναι η Αναγέννηση».
Όπως επιβεβαιώνει η ειδικός: «Ο τρόπος με τον οποίο ταξιδεύει κάποιος έχει τεράστια σημασία στο πώς μπορεί να συνομιλήσει με έναν τόπο». Αν ταξιδέψουμε με μια checklist αξιοθέατων και εμπειριών που γεμίζουν ασφυκτικά τις κατά κανόνα λιγοστές ημέρες ταξιδιού, μπορεί να καταφέρουμε μεν να κάνουμε «check» σε όλα τα κουτάκια, αλλά όχι να μετατοπιστούμε, κατά κάποιον τρόπο, μέσα μας. «Αν θέλουμε να αισθανθούμε έναν τόπο, τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του, χρειάζεται παρουσία στη στιγμή, χωρίς πίεση – χωρίς το μυαλό μας να έχει φύγει ήδη, στη σκέψη ότι σε μισή ώρα πρέπει να προλάβουμε το επόμενο λεωφορείο».
Η Εύη πιστεύει ότι μόνο περπατώντας μπορούμε να γνωρίσουμε μια πόλη. Μια φιλοσοφία που εφαρμόζουν σε κάθε προορισμό. Στο Μόναχο, για παράδειγμα, «έχουμε μια ξενάγηση για τη γέννηση του Ναζισμού που κρατάει 8,5 ώρες. Την κάνουμε με διάλειμμα, φαγητό, καφέ. Πρέπει να σου πω ότι είναι μια μαγική μέρα – αν και πάρα πολύ δύσκολη, είναι τραγικά αυτά που ακούμε. Βλέπουμε απτά ίχνη αλλά στεκόμαστε και στα αόρατα. Ο κόσμος όμως που θα ταξιδέψει μαζί μας στο Μόναχο ξέρει ότι δεν θα πάει στο κάστρο της Disney [στη Βαυαρία]».
«Αν θέλουμε να αισθανθούμε έναν τόπο, τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του, χρειάζεται παρουσία στη στιγμή, χωρίς πίεση – χωρίς το μυαλό μας να έχει φύγει ήδη, στη σκέψη ότι σε μισή ώρα πρέπει να προλάβουμε το επόμενο λεωφορείο», Όλγα Μουλάκη
Γιατί μπορεί ο Ντοστογιέφσκι να υποστήριξε ότι «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», αλλά η ομορφιά -τουλάχιστον όπως την καθορίζουν οι κανόνες κάθε εποχής- δεν είναι πάντα προαπαιτούμενο. Ένα θεραπευτικό ταξίδι μπορεί να περνάει από δύσκολα συναισθήματα και από μέρη που δεν είναι συμβατικά όμορφα. «Έτσι δεν είναι η πόλη όμως; Γιατί εγώ να την εξωραΐσω; Αυτό που θέλω είναι να σκάψω στο παρελθόν της και να φέρω ιστορίες στο σήμερα» καταλήγει η Εύη. Η Αιδηψός για παράδειγμα, σκέφτομαι, δεν είναι ο απόλυτος ινσταγκραμικός προορισμός, όπως ας πούμε μια κυκλαδίτικη Χώρα – αν και έχει εκπληκτικά πολλές γωνιές φυσικής και αρχιτεκτονικής ομορφιάς. Σε κάθε προορισμό, όμως, η σύνδεση και η τέχνη μπορούν να στρέψουν το βλέμμα μας στη μοναδική ομορφιά που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Αρκεί να του δώσουμε χώρο και χρόνο.
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Interview – Marie Claire | Ό,τι έχει σημασία για τις γυναίκες .