Τότε η επιστροφή στο γραφείο μού φαινόταν σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας
Τα πρακτικά ζητήματα
Μέσα σε όλο αυτό το αδιέξοδο ακούγαμε την υποτίμηση στις φωνές των διαφόρων επαγγελματιών του χώρου της προσχολικής εκπαίδευσης: Αργήσατε. Λες και θέλαμε να εγγράψουμε το παιδί στο Eton και μας είχαν φάει τις θέσεις τα παιδιά των άλλων βασιλικών οικογενειών και tech δισεκατομμυριούχων.
Συνειδητοποίησα την τάξη μεγέθους της έλλειψης κοινωνικού κράτους, ειδικά όταν είδα στη γειτονιά μου μια αφίσα που εξηγούσε ότι δύο από τους τρεις δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς θα έκλειναν σύντομα λόγω μη συμμόρφωσης στη νομοθεσία – κάτι για το οποίο ήταν υπεύθυνοι αποκλειστικά δημόσιοι φορείς.
Ετσι είναι η μητρότητα, θα πουν κάποιοι. Και αναρωτιέμαι από πότε θεωρείται φυσιολογικό το να μην υπάρχουν υποδομές που θα μπορούσαν να ελαφρώσουν τους γονείς από τα νέα τους βάρη, όταν ταυτόχρονα όλοι εκεί έξω κόπτονται για την υπογεννητικότητα. Ισως θέλουν να μας πουν εμμέσως να παίρνουμε μαζί μας τα παιδιά στη δουλειά, δίνοντας μια οριστική, ολιστική λύση σε όλα τα παραπάνω προβλήματα. «Ελα μικρέ, σήκω, θα χάσουμε το λεωφορείο».
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο μητρότητα – Marie Claire | Ό,τι έχει σημασία για τις γυναίκες .