Η Γερμανίδα ηθοποιός διανύει μια τόσο εντυπωσιακή χρονιά που θα μπορούσε κάλλιστα να λειτουργήσει στο μέλλον ως αναδρομή στην καριέρα της. Εκείνη, ωστόσο, δεν την αντιμετωπίζει έτσι. Εχοντας αναδειχθεί μία από τις πιο αναγνωρίσιμες διεθνώς ηθοποιούς του ευρωπαϊκού κινηματογράφου χάρη στις ταινίες «Τόνι Ερντμαν», «Ανατομία μιας πτώσης» και «Ζώνη ενδιαφέροντος», η Ούλερ κινείται φέτος σε ριζικά διαφορετικούς κόσμους. Υποδύεται την Ερικα Μαν, κόρη του περίφημου Γερμανού συγγραφέα Τόμας Μαν, στην ταινία «Πατρίδα» του Πάβελ Παβλικόφσκι (η οποία διακρίθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών).
Διευκρίνισε μάλιστα ότι προσέγγισε τον ρόλο λιγότερο μέσα από την ιστορική έρευνα και περισσότερο μέσα από ένα είδος συναισθηματικής κληρονομιάς. Στο «Αποστολή “Χαίρε Μαρία”», άλλωστε, έκλεψε την παράσταση σε μια σκηνή καραόκε τραγουδώντας το «Sign of the Times» του Harry Styles. Η εικόνα της με ένα μικρόφωνο στο χέρι απέχει αρκετά από την αυστηρότητα της Έρικα Μαν. Και είναι μια χρήσιμη υπενθύμιση ότι η Ούλερ δεν ενδιαφέρεται να επαναλαμβάνει τον εαυτό της ούτε στην οθόνη ούτε απαραίτητα έξω από αυτή. Όταν μιλάει για την υποκριτική, αποφεύγει την ιδέα ότι ένας ρόλος κατασκευάζεται με ακρίβεια από πριν. «Δεν είμαι άνθρωπος που κατασκευάζει ιδιαίτερα τους ρόλους. Αντιδρώ πολύ σε αυτό που συμβαίνει τη συγκεκριμένη μέρα. Το κάδρο υπάρχει και όλα τα υπόλοιπα πρέπει επίσης να υπάρχουν μέσα σε αυτό. Δεν μπορείς να αγγίζεις το πρόσωπό σου, δεν μπορείς να χρησιμοποιείς τεχνάσματα για να βρεις ένα συναίσθημα, απλώς πρέπει να υπάρχει». Ισως αυτή η σπιρτάδα να είναι τελικά το μυστικό της υποκριτικής της δεινότητας. Advertisement – Continue Reading Below Advertisement – Continue Reading Below
