Η Μαργαρίτα Παπανδρέου
«Τη μέρα που φύγαμε εξόριστοι, ορκίστηκα πως, όταν επιστρέψουμε, θα αφιέρωνα τον χρόνο και την ενέργειά μου σε κοινωνικούς σκοπούς για έναν καλύτερο κόσμο. Από την πρώτη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας ξανά στο ελληνικό έδαφος μετά την πτώση της χούντας, ξεκίνησα τη διαδικασία ίδρυσης μιας γυναικείας οργάνωσης από τη βάση της κοινωνίας.
Η ΕΓΕ θα ήταν το σχολείο που θα τις μάθαινε να χτίζουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και να εκπαιδεύονται σε τεχνικές κοινωνικών αλλαγών».
«Πάντα στα οικογενειακά τραπέζια, τα Χριστούγεννα, την Ημέρα των Ευχαριστιών, που είναι και η αγαπημένη της, ή παλαιότερα στις κοινές οικογενειακές διακοπές, οι συζητήσεις μας ήταν κοινωνικοπολιτικές. Την είχα ρωτήσει πρόσφατα με αφορμή το κίνημα #MeToo για τα δεδομένα στα προηγούμενα χρόνια. Μου είπε πως αυτές που αντιστέκονταν στην απελευθέρωση της γυναίκας περισσότερο ήταν οι μεγαλύτερες γυναίκες. Ηταν πολύ συντηρητικές, ένιωθαν πιο ασφαλείς με το γνώριμο, δεν ξέρω… Σε όποιες αλλαγές προσπαθούσε να φέρει, ένιωθε ότι οι ίδιες οι γυναίκες έβαζαν εμπόδιο στον εαυτό τους.
Η ίδια μου λέει πάντα πως οι γυναίκες πρέπει να αλληλοστηριζόμαστε».
Η Μαργαρίτα Παπανδρέου ήταν στόχος κριτικής από την πρώτη στιγμή που παντρεύτηκε τον Ανδρέα. Και παρέμεινε μέχρι τέλους. Κανείς όμως δε μπορεί να αμφισβητήσει πως όλα αυτά τα χρόνια χόρευε μέσα στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία με τους δικούς της ρυθμούς. Αυτούς που η ίδια είχε επιλέξει για τον εαυτό της, παρά την ιδιότητα της «Πρώτης Κυρίας», κόντρα σε όσους την ήθελαν μία πικραμένη, διαζευγμένη γυναίκα, απέναντι σε οποιονδήποτε προσπάθησε ποτέ να την καθορίσει κάπως, χωρίς η ίδια να το επιθυμεί. Μία γυναίκα που αγαπούσε την ελευθερία και βοήθησε πολλές Ελληνίδες να κάνουν το ίδιο, σε εποχές που τίποτα δεν ήταν αυτονόητο και που, δυστυχώς, το σήμερα αρχίζει πολύ να τους μοιάζει.
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below
Related Story