Ο Βρετανοπολωνός κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Zygmunt Bauman, μιλώντας για τη «ρευστή» νεωτερικότητα, περιγράφει έναν κόσμο στον οποίο όσα κάποτε προσέφεραν σταθερότητα (η εργασία, οι κοινότητες, οι ταυτότητες, οι σχέσεις) γίνονται όλο και πιο προσωρινά, ευέλικτα και αναστρέψιμα. Μαθαίνουμε να μην επενδύουμε απόλυτα, γιατί πάντα υπάρχει η πιθανότητα μιας άλλης επιλογής. Μια καλύτερη δουλειά, μια άλλη πόλη, ένα διαφορετικό σπίτι, ένα προϊόν που ταιριάζει περισσότερο στις ανάγκες μας. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή η λογική περνά από τα πράγματα στους ανθρώπους.Καταναλώνουμε εμπειρίες, εικόνες, τρόπους ζωής, αλλά και προσωπικότητες. Ο άλλος γίνεται κάτι που εξετάζουμε: Μας ταιριάζει περισσότερο από τις άλλες επιλογές που θα μπορούσαμε θεωρητικά να έχουμε
Οι εφαρμογές γνωριμιών δεν είναι αυτές που δημιούργησαν αυτή τη λογική, αλλά την έκαναν σχεδόν κυριολεκτική. Οι άνθρωποι εμφανίζονται σε έναν ατελείωτο κατάλογο από πρόσωπα, φωτογραφίες και σύντομες πληροφορίες. Κοιτάζουμε, συγκρίνουμε, επιλέγουμε και συνεχίζουμε. Το επόμενο προφίλ βρίσκεται πάντα ένα swipe μακριά. Κι εκεί εμφανίζεται ένα παράδοξο: όσο περισσότερες επιλογές έχουμε, τόσο δυσκολότερο γίνεται να αισθανθούμε ότι έχουμε επιλέξει αρκετά καλά.
Αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές όταν αντιλαμβανόμαστε πόσο συχνά εγκαταλείπουμε ανθρώπους επειδή δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα που είχαμε φτιάξει γι’ αυτούς. Θέλουμε τον ενδιαφέροντα άνθρωπο, αλλά όχι τις ανασφάλειές του. Τον αυθόρμητο, αλλά όχι την αστάθειά του. Τον ανεξάρτητο, αλλά όχι την απόστασή του. Τον ευαίσθητο, αλλά όχι την ευαλωτότητά του. Τον κοινωνικό, αλλά όχι τις ανάγκες που συνοδεύουν την κοινωνικότητά του. Θέλουμε, με άλλα λόγια, τις προσωπικότητες χωρίς τις αντιφάσεις τους.
Η οικειότητα δεν δημιουργείται επειδή βρήκαμε κάποιον που ταιριάζει τέλεια στις ανάγκες μας. Δημιουργείται μέσα από τον χρόνο που περνάμε μαζί, μέσα από τις δυσκολίες που διαχειριζόμαστε, τις διαφορές που μαθαίνουμε να αντέχουμε, τις φορές που πληγώνουμε ο ένας τον άλλον και προσπαθούμε να επανορθώσουμε.
Φυσικά δεν σημαίνει ότι πρέπει να μένουμε σε σχέσεις που μας πληγώνουν ή μας καταστρέφουν. Ούτε ότι κάθε σχέση πρέπει να διασωθεί με κάθε κόστος. Υπάρχουν άνθρωποι από τους οποίους πρέπει να φύγουμε και σχέσεις που πρέπει να τελειώσουν. Το ερώτημα είναι τι συμβαίνει όταν φεύγουμε όχι επειδή η σχέση είναι πραγματικά ακατάλληλη, αλλά επειδή έπαψε να είναι εύκολη. Και όσο περισσότερο πιστεύουμε ότι όλοι είναι αναλώσιμοι, τόσο λιγότερα βρίσκουμε για να επενδύσουμε πραγματικά σε οποιονδήποτε.
Σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να συγκρίνουμε ασταμάτητα, ας γίνει η δέσμευση με τον τρόπο της μια μορφή αντίστασης. Η πραγματική σύνδεση αρχίζει ακριβώς όταν σταματάμε να καταναλώνουμε ο ένας την εικόνα του άλλου και αρχίζουμε, επιτέλους, να γνωριζόμαστε.
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below