Το συναρπαστικό success story του σχεδιαστή που λάτρεψε το Χόλιγουντ και που άλλαξε για πάντα το ρόλο των παπουτσιών στην παγκόσμια μόδα.
Instagram/ ferragamo
Παθιασμένος οραματιστής και εφευρέτης
Οι θρύλοι γεννιούνται στα δύσκολα κι ενώ η έλλειψη υλικών πλήττει τον κλάδο της υποδηματοποιίας, το 1938 κατοχυρώνει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας την πλατφόρμα από φελλό και δημιουργεί για την Τζούντι Γκάρλαντ, ως ωδή στο τραγούδι της από τον Μάγο του Οζ, Over the Rainbow, ένα από τα διασημότερα σχέδια του: το πολύχρωμο Rainbow Shoe, με την 8,5 εκατοστών ύψους πλατφόρμα, που έχει τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Πρωτοποριακή -και σε σχέδιο, και σε υλικό, στάθηκε μία από τις πλέον καθοριστικές και διαχρονικές δημιουργίες του, που ουσιαστικά σηματοδότησε την επιστροφή της πλατφόρμας στη σύγχρονη εποχή.
Αρκετά από τα καταστήματα του καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όμως συνέχισε να καινοτομεί και μέχρι τη δεκαετία του ‘50, ήταν και πάλι ένας από τους πιο περιζήτητους σχεδιαστές παπουτσιών στον κόσμο.
Ο Ferragamo έφερε πραγματική επανάσταση στον σχεδιασμό παπουτσιών. Εφηύρε το τακούνι – στιλέτο με ενίσχυση από ατσάλι, που σχεδίασε ειδικά για τη Μέριλιν Μονρόε, το τακούνι – κλουβί, το “αόρατο” σανδάλι, αργότερα και τις μπαλαρίνες της Όντρεϊ Χέμπορν. “Δεν υπάρχει όριο στην ομορφιά, δεν υπάρχει σημείο κορεσμού στο σχέδιο, δεν υπάρχει τέλος στο υλικό” αναφέρει χαρακτηριστικά στην αυτοβιογραφία του.
Πολλά από τα πιο δημιουργικά σχέδια στην ιστορία της μόδας προήλθαν από τη φαντασία του. Μέχρι τον θάνατο του, στις 7/8/1960, σε ηλικία 62 ετών, κατείχε πάνω από 300 διπλώματα ευρεσιτεχνίας.
Η σύζυγος του, Γουάντα, μαζί με τα έξι παιδιά τους, και οι απόγονοι τους ανέλαβαν τη συνέχιση του έργου του. Σήμερα ο οίκος Salvatore Ferragamo έχει επεκταθεί σε μια μεγάλη γκάμα προϊόντων, όπως τσάντες, αξεσουάρ, αρώματα, γυαλιά, ρολόγια και φυσικά παπούτσια.
Πάνω από 100 χρόνια μετά το άνοιγμα του πρώτου καταστήματος στη Λεωφόρο του Χόλιγουντ, κι ακριβώς 66 μετά τον θάνατο του, τα σχέδια του Ιταλού που πραγματοποίησε με τον πλέον ένδοξο τρόπο το παιδικό του όνειρο, εξακολουθούν να γοητεύουν. Το είχε προβλέψει, κι όπως έγραφε στην αυτοβιογραφία του το 1957 “θα συνεχίσω για πάντα, το ξέρω ότι θα το κάνω. Αν δεν γίνει με αυτό το σώμα, θα γίνει με άλλα…”.