Ο Στράτος Τζώρτζογλου, σε μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής στον Γιάννη Βίτσα και το vidcast «People» της Espresso, ξετυλίγει με περίσσιο συναίσθημα και απόλυτη αλήθεια τη ζωή του, φωτίζοντας άγνωστες, καθηλωτικές πτυχές της.
Με σπάνια ειλικρίνεια, επιστρέφει στα δύσκολα παιδικά του χρόνια: τον εγκλεισμό της μητέρας του σε ορφανοτροφείο όπου τον συνέλαβε, τις δύο απόπειρες αυτοκτονίας της, τη φυλάκιση του πατέρα του και την πρώτη τους συνάντηση όταν ο ίδιος ήταν τριών ετών. Παρά τις αντιξοότητες, θυμάται τη βαθιά αγάπη και τη γενναιοδωρία των γονέων του, αλλά και τις πρώτες του νεανικές εμπειρίες, όπως τον έρωτα με τη νταντά του και την εισαγωγή του στην ψυχιατρική κλινική του 401.
Η επαγγελματική του διαδρομή υπήρξε εξίσου μυθική, γεμάτη ιερά τέρατα της τέχνης. Αναπολεί την τελευταία βραδιά του Κουν, τη Μελίνα Μερκούρη που τον λάτρευε, τον Ντασέν, τον Κακογιάννη, τον Θεοδωράκη και τον Αγγελόπουλο. Μιλά για τον Τσαρούχη, τον Ψινάκη, την Τζένη Καρέζη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Νονίκα Γαληνέα και τον Αλέκο Αλεξανδράκη, αλλά και τη σταθμική συνάντηση με τη Μαρία Γεωργιάδου, αποκαλύπτοντας το σοκαριστικό γεγονός με το έμβρυο έξι μηνών στη φορμόλη. Κλείνοντας, αναφέρεται στα θαύματα της ζωής του, τα διδάγματα από το Άγιο Όρος, τον θάνατο του πατέρα του που τον έθαψε μόνος του, καταλήγοντας στο ότι όλα γύρω μας είναι Θεός.
Θα χαρακτήριζα τη ζωή μου ιερά καταστροφή.
Είναι ένα πολύ ωραίο πέσιμο. Φαντάσου με στο ουράνιο τόξο με όλα τα χρώματα και τις αποχρώσεις του και εγώ να μετακομίζω από το ένα χρώμα στο άλλο σε ένα έντονο roller coaster. Στο τέλος μέσω της ιερής καταστροφής αποκαλύπτεται ο Στράτος του σήμερα. Ένας φίλος μου γιατρός ο Βαγγέλης Πιτσάλης ο οποίος είναι και μουσικός μου λέει «Στράτο το παρατσούκλι σου είναι κάρβουνο». ’Όσο οι άλλοι προσπαθούν να σε σβήσουν σε φυσάνε και εσύ αντί να σβήνεις ανάβεις.
Η μητέρα μου ήταν έγκλειστη σε ορφανοτροφείο όταν με συνέλαβε.
Εγώ το ανακάλυψα τυχαία όταν πήγα τον Αλκιβιάδη λόγω δυσλεξίας που είχε στη μέθοδο Tomatis. Στη Γαλλία ο εκπρόσωπος τους είναι ο Ζεράρντ Ντεπαρντιέ. Είναι ένα ακουοσύστημα που θεραπεύει όλες τις μορφές δυσλεξίας μέχρι και το Πάρκινσον. Σύμφωνα με αυτή τη μέθοδο είμαστε αυτό που ακούμε. Η κυρία Μαχά Ευαγγελοπούλου η «ηχομαμά» μου, μου έσωσε τη ζωή όπως και του Αλκιβιάδη. Μου είπε δεν κάνεις και εσύ το τεστ Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα μου ανέφερε «Κύριε Τζώρτζογλου δεν είστε δυσλεκτικός, είστε «δυσλεκτικαρα». Απορώ πώς έχετε επιβιώσει»! Ευτυχώς παίζετε θέατρο αλλιώς θα ήσασταν σε κάποιο τρελοκομείο. Από αυτό που άκουσε από το τεστ που έκανε μου λέει «Μπορείς να ρωτήσεις τη μαμά σου εάν όταν σε γεννούσε ήταν μέσα σε φυλακή». Της λέω «Κυρία Ευαγγελοπούλου δε γίνεται αυτό που μου λέτε γιατί η μητέρα μου με συνέλαβε στα 14 και με γέννησε στα 15. Πότε να μπει φυλακή» ; Μου λέει «Πήγαινε και ρώτα την». Πάω και ρωτάω τη μαμά μου «Στη γέννα που ήσουνα»; Μου είπε ψέματα πάλι. Της λέω «Δεν ήσουν μέσα σε φυλακή σε ορφανοτροφείο ;» και μου λέει παγωμένη «Ποιος σου το είπε». Της εξήγησα και μετά ήρθε κάναμε ηχητικό απογαλακτισμό μου διάβασε ένα παραμύθι στο οποίο εγώ άκουγα την ιδανική φωνή που πρέπει να ακούει το έμβρυο από τη μαμά. Γι’ αυτό όλες οι εγκυμονούσες γυναίκες θέλουν δε θέλουν πρέπει να είναι ευτυχισμένες να ακούν κλασσική μουσική να περιβάλλονται από ένα ωραίο περιβάλλον γιατί όλα αυτά επιδρούν στο έμβρυο.
Η μητέρα μου όταν ήταν δεκατεσσάρων επειδή ο παππούς μου είχε επτά στόματα να θρέψει -είχαν φύγει από την Κεφαλονιά, γιατί είχε πεθάνει η γιαγιά μου η Κατερίνα- δεν είχε λεφτά και την έβαλε σε ένα ορφανοτροφείο. Σ’ αυτό το ορφανοτροφείο κάποια στιγμή αρρώστησε. Πηγαίνει σε ένα νοσοκομείο και εκεί συνάντησε τον πατέρα μου, ο οποίος είχε μία γκόμενα που μόλις είχε χάσει το παιδί τους που κυοφορούσε. Γίνονται φίλοι και επί ένα μήνα ο πατέρας μου πηγαίνει έξω από τα κάγκελα του ορφανοτροφείου. Κάποια στιγμή της λέει «Πηδάς τα κάγκελα; Θα σε πάω βόλτα στον γύρο του θανάτου» Τον ρωτά τι είναι και της απαντά ότι είναι ένα τεράστιο βαρέλι που ο μοτοσικλετιστής γυρίζει στην περίμετρο και όλοι περιμένουν να πέσει. Αυτό ήταν διαδεδομένο τότε. Ως πιτσιρικά με είχε πάει ο πατέρας μου τρεις τέσσερις φορές και είχαμε δει το γύρο του θανάτου. Η μάνα μου ανεβαίνει τα κάγκελα τη βοηθά ο πατέρας μου και πάνε στο Φιλοπάππου. Εκεί στο τσίρκο αφού τελείωσε ο γύρος του Θανάτου έκαναν έρωτα και με συνέλαβε. Το κατάλαβε τρεις τέσσερις μήνες μετά όταν άρχισε να φουσκώνει η κοιλιά της. Η μαμά μου ξαναμπήκε στο ορφανοτροφείο ο πατέρας μου πήγαινε την έβλεπε. Ο παππούς μου δεν ήθελε τον πατέρα μου γιατί ήταν ναυτικός άλλα και ο Κούρκουλος της εποχής. Ήταν δεκαεννιά χρονών. Της έλεγε «Δεν έχει να θρέψει τον εαυτό του εσένα θα θρέψει». Η μάνα μου στην ανέλπιδη προσπάθεια της να παντρευτεί την πατέρα μου παίρνει ένα ξυραφάκι και κόβει με δώδεκα ξυραφιές τα χέρια της. Ήταν πιτσιρίκα και τρελή. Την πάντρεψαν τελικά με τον πατέρα μου. Την σώσανε ευτυχώς. Το έκανε στο ορφανοτροφείο και όχι έξω και μπόρεσαν να την σώσουν. Έτσι γεννήθηκα εγώ. Με όλα αυτά τα τραύματα και τις ξυραφιές».
«Οι γονείς μου ήταν σαν το ερωτευμένο ζευγάρι στην Ευδοκία»
Οι γονείς μου -για να μη παρεξηγηθώ- αν έχεις δει την ταινία «Ευδοκία» ήταν σαν το ερωτευμένο ζευγάρι πάνω στο μηχανάκι. Αυτό ήταν ο πατέρας και η μάνα μου. Δύο πολύ ερωτευμένα παιδιά λίγο επιπόλαια σε ορισμένα θέματα. Ήξεραν όμως να αγαπούν απεριόριστα. Για μένα δώσανε τη ζωή τους. Ο πατέρας μου ήταν ο πιο γενναιόδωρος άνθρωπος στον κόσμο. Παρόλο που μπορεί να τρώγαμε πατάτες τηγανιτές για τρεις εβδομάδες μέναμε τέσσερα άτομα σε ένα δωμάτιο και δεν είχαμε να φάμε όποιος ήταν πιο αδύναμος από εμάς τον έφερνε στο σπίτι και του έδινε από το υστέρημά του. Δεν ήταν ο τύπος που έλεγε «Έχω δύο πουκάμισα δίνω το ένα». Έδινε και το τελευταίο του πουκάμισο. Εγώ λοιπόν μεγάλωσα σαν πλούσιο παιδί».
«Ο μπαμπάς μου μαχαίρωσε κάποιον για τα μάτια της μητέρας μου! Μπήκε φυλακή. Θυμάμαι η πρώτη εικόνα του στην Αίγινα όταν ανοίγουν οι καγκελόπορτες. Ήμουν τριών ετών»
«Έχω δεχθεί πάρα πολύ πόλεμο κυρίως όχι από τους μεγάλους. Οι πετυχημένοι είναι πάντα χορτάτοι».
«Τον πιάνουν δάκρυα το Ντασέν! Μου λέει «Είναι η δεύτερη φορά που κλαίω στο θέατρο».
«Συνάντησα λοιπόν στο θέατρο τον Κάρολο Κουν, το Μίνωα Βολανάκη, το μεγάλος μύστη Ζυλ Ντασέν. Κάναμε το «Θάνατο του εμποράκου» τη χρονιά που έφυγε η Μελίνα. Αρχικά δε με ήθελε για «Μπιφ» και εγώ ήθελα να παίξω το ρόλο γιατί στην ουσία ήθελα να μιλήσω στον πατέρα μου μέσω του θεάτρου….Λέω στον Καζάκο ή εγώ ή αυτός. Ήμουν τσαντισμένος λοιπόν με το Ντασέν. Πάω στην πρόβα ήταν όλοι μαζεμένοι και εγώ δεν ήξερα ότι μου κάνουν οντισιόν. Λέω εγώ έτσι και αλλιώς αφού δε με θέλει αυτός θα παίξω μία φορά και θα σηκωθώ να φύγω πριγκιπικά, βασιλικά όπως ταιριάζει στο ζώδιο μου. Φώναζα όλα τα λόγια. Μου λέει «Συγνώμη έτσι θα το παίξεις». Λέω «Έτσι θα το παίξω». Έτσι και αλλιώς θα με διώξεις σκεφτόμουν σκασίλα μου. Όταν πήγαμε στο δεύτερο μέρος συγκινήθηκα από το κείμενο γιατί είχε δεκαπέντε σελίδες που μιλά στον πατέρα του ο Μπίφ. Λέω «Πες τα σα να μιλάς στο δικό σου πατέρα». Ξαφνικά σταματά η τσαντίλα μου με το Ντασέν και παίζω το μονόλογο. Τον πιάνουν δάκρυα το Ντασέν! Μου λέει «Είναι η δεύτερη φορά που κλαίω στο θέατρο. Θα τον πάρεις το ρόλο ακόμη και αν παίζεις έτσι στο πρώτο μέρος». Ο Ντασέν ήταν ένας πρίγκιπας γλύκας. Θυμάμαι μου είχε γράψει ένα γράμμα το οποίο το έχω φυλάξει. Ήθελε να κόψω το τσιγάρο».
«Η Μελίνα με φίλησε στο στόμα».
«Η Μελίνα (σ.σ. Μερκούρη) με λάτρευε. Στον «Ήχο του όπλου» όταν κάναμε την πρεμιέρα με φίλησε στο στόμα. Μας έβγαλαν φωτογραφία και δημοσιεύθηκε στο Βήμα… Της το λένε οι λένε οι γιατροί στο νοσοκομείο Μεταξά που δούλευε ως τραπεζοκόμα η μάνα μου. Τότε με πήρε τηλέφωνο ( γιατί δε μιλάγαμε) και τη φώναξα στον «Ήχο του όπλου»….
Πάει η Μερκούρη στη Μαρία και της λέει «Α ρε Μαράκι! Είσαι πολύ τυχερή». Δέκα χρόνια νεότερη να ήμουν θα στον είχα πάρει τον Τζώρτζογλου»
«Οι ίδιοι φτιάχνουμε το παζλ του Θεού».
«Σήμερα λέω «Ζήσε την ημέρα σου σα να είναι η πρώτη και η τελευταία σου. Δώσε μόνο αγάπη. ‘Έχουμε έρθει μόνο για να αγαπάμε. Όλα είναι Θεός. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν είναι υπάρχει Θεός. Η δική μας ερμηνεία δε μπορεί να αγκαλιάσει την ολότητα του Θεού, την παραδοξότητά Θεού του, το χιούμορ του. Εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε το παζλ του Θεού».
Παρακάτω σας έχουμε όλη τη συνέντευξη!