Οι συγγραφείς και συνομιλητές, με αφετηρία ιστορίες
Μάριος Μάζαρης
Μ.Μ.: «Δεν ξεκινήσαμε από τη σκέψη “τι πουλάει” ή “ποιο θέμα είναι στην επικαιρότητα”. Ξεκινήσαμε από τη σκέψη “ποια συζήτηση λείπει από το σπίτι, από την τάξη και από την καρδιά μας”. Κάθε κεφάλαιο γεννήθηκε από πραγματικές στιγμές. Από ένα παιδί που μου ψιθύρισε κάτι στο διάλειμμα. Από έναν γονιό που έκλαψε μετά από μια ομιλία. Από μια δασκάλα που ένιωσε ότι δεν τα καταφέρνει. Από ανθρώπους που κουβαλούσαν ερωτήματα χωρίς να βρίσκουν χώρο να τα εκφράσουν. Θέλαμε το βιβλίο να μοιάζει με μια μεγάλη συζήτηση. Να μπορεί κάποιος να το ανοίξει σε οποιαδήποτε σελίδα και να νιώσει ότι κάποιος τον καταλαβαίνει πριν ακόμη τον συμβουλέψει
Φ.Φ.: «Το μαζί το σαμποτάρει η υπερ-ανεξαρτησία που προβάλλει ως κατόρθωμα στη σύγχρονη κοινωνία και φωνάζει “δεν έχω ανάγκη κανέναν”. Οι ασταμάτητοι ρυθμοί ζωής που μας εγκλωβίζουν σε μια επιβιωτική, αποσυνδεδεμένη και καθόλου ευχαριστησιακή καθημερινότητα. Η ψηφιακή επικοινωνία επίσης σαμποτάρει το μαζί, βολεύοντας τις σχεσιακές μας δυσκολίες και ανεπάρκειες, ενώ το βλέμμα μας στρέφεται σε μια οθόνη που μας υπόσχεται παντοτινή αφοσίωση και αποστρέφεται τους ανθρώπους που μπορούν πάντα να μας απογοητεύσουν αλλά και να μας κρατήσουν σφιχτά
Θα μπορούσε, τέλος, ο καθένας σας να μοιραστεί μια ιστορία που για οποιονδήποτε λόγο, π.χ. ελλείψει χώρου ή επειδή δεν ταίριαζε στη θεματολογία, αφήσατε έξω από το βιβλίο αλλά επίσης μπορεί να μας εμπνεύσει να αλλάξουμε οπτική, όπως αυτές που αφηγείστε στις σελίδες του; Φ.Φ.: «Υπάρχει μια ιστορία που δεν μπήκε ποτέ στο βιβλίο, όχι γιατί δεν ήταν σημαντική αλλά γιατί επαναλαμβάνεται με διαφορετικά πρόσωπα σχεδόν καθημερινά στο θεραπευτικό δωμάτιο. Είναι η ιστορία αυτής της μητέρας που ξεκίνησε θεραπεία πιστεύοντας ότι το μεγαλύτερό της πρόβλημα ήταν το άγχος, οι συνεχείς σκέψεις, η to do list που δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Στην πορεία, όμως, ανακάλυψε ότι πίσω από το άγχος υπήρχε μια βαθιά, παιδική πεποίθηση πως πρέπει πάντα να είναι “αρκετή” για να αξίζει την αγάπη και την αποδοχή. Μεγάλωσε προσπαθώντας να μην απογοητεύει κανέναν, να φροντίζει όλους γύρω της και να βάζει συνεχώς τον εαυτό της τελευταίο. Το να υπερ-αναλαμβάνει ήταν ο μηχανισμός επιβίωσής της για να νιώθει σημαντική και αποδεκτή και έτσι όταν, για πρώτη φορά, κατάφερε να πει ένα απλό και ήρεμο “όχι” χωρίς ενοχές, άλλαξε ο τρόπος που σχετιζόταν με τον εαυτό της. »Αυτό που με συγκινεί σε αυτή την ιστορία είναι ότι η αλλαγή δεν ήρθε μέσα από κάποια θεαματική αποκάλυψη, αλλά μέσα από μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες καθημερινές πράξεις. Συχνά πιστεύουμε ότι η προσωπική εξέλιξη είναι αποτέλεσμα μεγάλων αποφάσεων. Στην πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές χτίζεται μέσα από μικρές επιλογές που επαναλαμβάνονται με συνέπεια: να αναγνωρίσουμε ένα συναίσθημα αντί να το καταπιέσουμε, να ζητήσουμε βοήθεια, να βάλουμε ένα όριο, να δείξουμε περισσότερη κατανόηση στον εαυτό μας. Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να κρατήσει ο αναγνώστης, είναι ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε να “διορθωθούν΄” όλα για να ξεκινήσουμε να ζούμε διαφορετικά. Η αλλαγή αρχίζει τη στιγμή που αποκτούμε επίγνωση της ιστορίας που κουβαλάμε και αποφασίζουμε ότι δεν θέλουμε να συνεχίσουμε να γράφουμε με τον ίδιο τρόπο. Η αλλαγή ξεκινάει όταν πάρουμε εμείς το εσωτερικό μας παιδί από το χέρι και του πούμε: Τώρα, είμαστε Μαζί». «Συχνά πιστεύουμε ότι η προσωπική εξέλιξη είναι αποτέλεσμα μεγάλων αποφάσεων. Στην πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές χτίζεται μέσα από μικρές επιλογές που επαναλαμβάνονται με συνέπεια: να αναγνωρίσουμε ένα συναίσθημα αντί να το καταπιέσουμε, να ζητήσουμε βοήθεια, να βάλουμε ένα όριο, να δείξουμε περισσότερη κατανόηση στον εαυτό μας», Φρόσω Φωτεινάκη Μ.Μ.: «Θυμάμαι ένα παιδί που, στο τέλος μιας σχολικής χρονιάς, μου έδωσε ένα μικρό χαρτάκι. Δεν έγραφε “ήσουν ο καλύτερος δάσκαλος” ούτε μιλούσε για μαθήματα ή βαθμούς. Έγραφε μόνο: “Ευχαριστώ που με περίμενες”. Στην αρχή δεν κατάλαβα τι εννοούσε. Μετά θυμήθηκα. Ήταν το παιδί που κάθε πρωί αργούσε λίγο να μπει στην τάξη. Δεν το πίεζα ποτέ, δεν του έκανα κήρυγμα. Στεκόμουν απλώς στην πόρτα και το περίμενα με ένα χαμόγελο, γιατί ήξερα ότι στο σπίτι του υπάρχει ένα σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα που κάνει τους γονείς να καθυστερούν να το φέρουν στο σχολείο. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι πολλές φορές αυτό που αλλάζει έναν άνθρωπο δεν είναι τα μεγάλα λόγια ούτε οι σπουδαίες παρεμβάσεις. Είναι η αίσθηση ότι κάποιος δεν βιάστηκε να φύγει χωρίς εκείνον. Κι αυτό είναι που θα ήθελα να κρατήσει όποιος διαβάσει το βιβλίο μας. Ότι τελικά οι σχέσεις χτίζονται μέσα από τις μικρές καθημερινές πράξεις και τις παύσεις που συχνά θεωρούμε ασήμαντες. Γιατί για εμάς μπορεί να ήταν μια απλή στιγμή. Για κάποιο παιδί όμως μπορεί να ήταν η στιγμή που ένιωσε ότι κάποιος το περίμενε. Και καμιά φορά, αυτό αρκεί για να αλλάξει ολόκληρη την ιστορία του». Advertisement – Continue Reading Below Advertisement – Continue Reading Below
