Σ
Η ευγνωμοσύνη
Οταν μιλάμε για τις προοπτικές βιοπορισμού που έχει σήμερα στην Ελλάδα ένας ερμηνευτής, κλασικής μουσικής ιδίως, η κατάσταση που περιγράφουν οι γυναίκες της ΚΟΑ για τον χώρο τους είναι απογοητευτική. Γεγονός που τις κάνει να αισθάνονται ακόμα πιο τυχερές που ανήκουν σε αυτό το σύνολο, το οποίο συνοδεύουν και τυπικές επαγγελματικές παροχές αλλά και, κυρίως, εμπειρίες ζωής. Η Αθηνά δεν ξέρει ποια να πρωτοξεχωρίσει. Θυμάται από «την πρώτη μας συναυλία ως ΚΟΑ στο Μέγαρο, όταν είχε μόλις ανοίξει, το “Δάφνις και Χλόη” του Μορίς Ραβέλ με μαέστρο τον Γιούρι Τεμιρκάνοφ», μέχρι μια εκτέλεση της «Ιεροτελεστίας της άνοιξης» του Ιγκόρ Στραβίνσκι, «με μαέστρο τον Βασίλη Χριστόπουλο». Μέχρι σήμερα δακρύζει από συγκίνηση όταν ανατρέχει στο Μόναχο το 1995, στη συναυλία με τον Μίκη Θεοδωράκη όταν «ανέβηκε στη σκηνή ο Αντονι Κουίν και χόρεψε συρτάκι».
«Πριν από μερικά χρόνια (σ.σ.: 2023) γιορτάσαμε τα 80 χρόνια της ΚΟΑ», προσθέτει η Γωγώ. «Εκεί συνειδητοποίησα ότι είχα ήδη 20 χρόνια σε αυτή την ορχήστρα, πωπω, το 1/4 της ιστορίας της. Χωρίς καμία υπερβολή, όποτε ανεβαίνω στη σκηνή για να ξεκινήσει η συναυλία, κάνω πάντα την ίδια σκέψη, ότι, Θεέ μου, πόσο τυχερή είμαι, που βρίσκομαι σε αυτή τη συνθήκη, με αυτούς τους συναδέλφους, σε αυτόν τον χώρο, κάνω κάτι που μου αρέσει και πληρώνομαι γι’ αυτό. Αυτό δεν θέλω ποτέ να το ξεχνάω, είναι ένας οδηγός για τη ζωή μου».
Advertisement – Continue Reading Below
Advertisement – Continue Reading Below


