«Στην αρχή αναζητώ την σύνδεση και την οικειότητα αλλά όταν νιώθω ότι υπάρχει ενδιαφέρον, τρυφερότητα, έλξη και η σχέση αρχίζει και μου γίνεται σημαντική, κάτι μέσα μου αλλάζει σαν να θέλω να πάρω απόσταση, να φοβάμαι μήπως δεθώ, μην δείξω πόσο μου αρέσει, δεν αφήνομαι… Γιατί δυσκολεύομαι τόσο να αφεθώ σε μια σχέση»;
Φυσικά, το «να αφεθώ» δεν σημαίνει ότι παραδίδομαι χωρίς λογική αλλά ούτε ότι αγνοώ και πιθανά σημάδια έλλειψης σεβασμού ή συναισθηματικής μη διαθεσιμότητας. Σημαίνει όμως ότι «μπορώ να είμαι παρούσα χωρίς να βρίσκομαι συνεχώς σε άμυνα. Ότι μπορώ να συνδεθώ χωρίς να εξαφανιστώ. Ότι μπορώ να αγαπήσω χωρίς να χάσω την επαφή με τον εαυτό μου».
Συνεπώς, αξίζει να αναρωτηθεί κανείς: «Τι φοβάμαι ότι θα συμβεί αν αφεθώ λίγο περισσότερο; Κρατώ απόσταση επειδή η σχέση δεν είναι ασφαλής ή επειδή μια παλιά πληγή είναι ακόμη ανοιχτή; Μπορώ να εκφράσω την ανάγκη μου χωρίς ντροπή; Μπορώ να σταματήσω να ψάχνω παγίδες;»
Χρειάζεται χρόνος και δουλειά για να αφεθεί ένας άνθρωπος, κάτι που γίνεται σταδιακά, χωρίς κριτική και χωρίς να θεωρείται η εγγύτητα ως απειλή απαραίτητα. Στη σχέση είναι σημαντικό να μάθουμε να λειτουργούμε στους δικούς μας ρυθμούς, αφήνοντας και στον άλλον χώρο, χωρίς να εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας.
Κείμενο: Μαρίνα Μόσχα