Μάθε πώς να ξεχωρίζεις την πραγματική καλοσύνη από την έλλειψη προσωπικών ορίων και γιατί το “όχι” είναι μερικές φορές απαραίτητο.
Το πρόβλημα είναι ότι η έλλειψη ορίων συχνά παρουσιάζεται σαν καλοσύνη. Στην πραγματικότητα όμως, όταν κάποιος δυσκολεύεται να εκφράσει τι τον ενοχλεί ή τι δεν μπορεί να κάνει, συνήθως καταλήγει να πιέζει τον εαυτό του περισσότερο απ’ όσο αντέχει. Και κάπου εκεί εμφανίζεται η συναισθηματική εξάντληση.
Τα όρια δεν σημαίνουν απόσταση ή αδιαφορία. Σημαίνουν ότι αναγνωρίζεις τις ανάγκες σου και τις προστατεύεις. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι υποστηρικτικός και δοτικός χωρίς να είναι διαθέσιμος 24 ώρες το 24ωρο. Το να λες “δεν μπορώ σήμερα” ή “αυτό με πιέζει” δεν σε κάνει λιγότερο καλό άνθρωπο, αλλά πιο ειλικρινή.
Γιατί το να λες πάντα «ναι» δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι καλός άνθρωπος
Συχνά, όσοι δεν βάζουν όρια φοβούνται μήπως απογοητεύσουν τους άλλους ή μήπως θεωρηθούν “δύσκολοι”. Έτσι, προτιμούν να προσαρμόζονται συνεχώς για να αποφύγουν συγκρούσεις. Το παράδοξο είναι ότι αυτή η συμπεριφορά τελικά δημιουργεί περισσότερη πίεση και εσωτερικό θυμό.
Υπάρχει επίσης η τάση να συνδέουμε την αξία μας με το πόσο χρήσιμοι είμαστε για τους άλλους. Αν δεν βοηθήσουμε, αν δεν απαντήσουμε άμεσα ή αν δεν είμαστε πάντα διαθέσιμοι, νιώθουμε ενοχές. Είναι σαν να έχουμε μόνιμα ανοιχτό customer support για όλους γύρω μας, εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Η υγιής καλοσύνη όμως δεν βασίζεται στην αυτοθυσία, αλλά στην ισορροπία. Ένας άνθρωπος που βάζει όρια μπορεί να προσφέρει πιο ουσιαστικά, γιατί δεν λειτουργεί από πίεση ή φόβο, αλλά από πραγματική διάθεση. Το να μάθεις να βάζεις όρια δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Χρειάζεται εξάσκηση και αρκετές άβολες στιγμές στην αρχή. Όμως με τον καιρό, γίνεται πιο εύκολο να ξεχωρίζεις πότε βοηθάς επειδή πραγματικά θέλεις και πότε απλώς φοβάσαι να αρνηθείς.